Kendi evinde kaybolan bir adam, kaybolduğunu nereden anlar?

Odanın havasından anlar. Tanıdığı bir evde yabancı bir koku alırsa, biri içeri girmiş demektir. Zihin de böyledir. Kafa karışıklığı, kendi odanda başkasının ayak izini bulmaktır.

Bakın, kafası karışık insanlara, siz dahil, kendinize de bakın, geçin bir aynanın karşısına, şunu söyleyeyim: karışıklık çoğu zaman bilgi eksikliğinden doğmaz. Yanlış misafirden doğar. Düşünce adamıysanız, aklın yolunda yürüdüğünü söylüyorsanız, kafanızın karıştığı yerde işin içine duygu girmiştir. Duygusal bir insansanız, inançlıysanız, kalbinizle yaşıyorsanız, kafanızın karıştığı yerde işin içine düşünce girmiştir.

Bu kadar basit ve bu kadar can sıkıcı.

Önce düşünce adamına bakalım, çünkü o kendini en çok koruyan kişidir. Elinde bir akıl yürütme vardır, düzgün kurulmuş, kusursuz görünen, her halkası bir öncekine bağlanan bir zincir. Ama o zincirin bir yerinde, kimsenin fark etmediği küçük bir dikiş yeri bulunur. Dikişin altında ne var, biliyor musunuz? Bir sevgi ya da bir kin. Bir kırgınlık, bir hayranlık, bir çocukluk hatırası. Adam siyasi bir meseleyi tartıyorum sanıyor, oysa yıllar önce kendisine nezaketsiz davranmış birine hesap soruyor. Zekâsı ne kadar parlaksa gerekçesi o kadar zarif olur, zarafet büyüdükçe altındaki duygu daha iyi saklanır. Akıl çoğu zaman duygunun avukatıdır ve iyi bir avukat, müvekkilinin suçlu olduğunu hiç belli etmez.

İnançlı insanın hâli ise bambaşkadır, ama aynı derecede ilginç. Onun evi sıcaktır, ışığı yumuşaktır, kapısı açıktır. Ne zaman kafası karışır? Bir soru kapıyı çaldığında. Masum bir çocuğun neden acı çektiğini sorduğunda, kendi kutsal bildiği şeyin tarihte nelere yol açtığını duyduğunda, sevdiği bir önderin söylediği bir cümlenin kendi vicdanına uymadığını fark........

© Haberton