Üstünüze afiyet bu sabah uyandığımda hafif bir kırgınlığım vardı. Önce önemsemedim. Yatakta dönmeye devam ettikçe, ciddiye almam gerektiğinin farkına vardım. Hiç kalkasım yok, iş yapasım yok, kahvaltı edesim yok, en kötüsü iki satır bir şey okuyasım yok. Düşünsenize okumaya takati olmayan bir yazar. Siz düşünün, ben çare aramaya gidiyorum.

Tatsızlığımı ilk hisseden eşim oldu. “Kahvaltı edelim geçer” dedi. “Olmazsa bir gripin atarsın” diye de ekledi.

“Hazır olan sofraya mecburen kuruldum” desem yalan olur. Şöyle sandalyenin köşesine siniverdim. Bir şeyler yemek için çabaladım ama ne gezer, boğazımdan iki lokma geçmedi.

Telefonla uğraşayım dedim. Sosyal medyada önüme çıkan beş paylaşımdan birisi; “kırgınlığınız mı var, sabah halsiz mi uyanıyorsunuz” oldu. “Evet” dedim içimden; parmaklarım da linke tıklayıverdi. Neler yaparsam sabahları dinç uyanırım diye verdikleri listeyi merakla kontrol ettim. Sıralananların çoğunu almaya gücüm yok, bir kısmını ise yapmaya takatim yok. Sosyal medya sağlık tavsiyesiyle doluydu. Kimi bunu tüket diyordu, kimi de onu tüketmemeyi öğütlüyordu. O kadar çok yenecek, içilecek, yapılacak şey vardı ki, onlara kalsa sabahtan akşama kadar tıkınır, sonra da onları eritmek için yararlı-yararsız bir sürü hareket yapardın. O kadar yıl okuyup doktor olmaya, uzmanlaşmaya gerek yoktu.

Tam telefonu masaya indiriyordum ki, bacanağım aradı. Konuşacak halde olmadığımı “Alo” deyişimden anlayan bacanak, hemen ne olduğunu sordu ve ardından da reçetesini sundu. Ilık suya birkaç damla sirke, biraz da limon sıkmalıymışım. İsteksiz isteksizce birkaç kelam daha ettikten sonra kapattım telefonu.

En iyisi dışarıya çıkmaktı. Biraz dolaşsam geçerdi belki. Evden çıktım, asansörde emekli albay olan komşumla karşılaştım. Alnımda, “bu adam bu sabah kırgın uyandı” yazıyor olmalı ki, hemen,

-Hayırdır dedi, bugün tatsızsın.

-İki şeker at geçer, diyecektim, onun yerine “önemsiz,........

© Diriliş Postası