Otobüs durduğunda çocuğun gözü şoförün saatindeydi.

Adam elini direksiyondan çekmiş, dizine koymuştu.

Otobüste kimse bir şey söylemiyordu.

Çocuk annesine sormak için bekledi. Siren susutu. Şoför elini yeniden direksiyona koydu. Otobüs hareket etti…

“Anne, o ölünce ne oldu?”

10 Kasım 1938 sabahı Mustafa Kemal Atatürk’ün Dolmabahçe’de öldüğü saati biliyoruz. Dokuzu beş geçe…

Çocuğun sorusu bir dakika sonrasına ait.

Bunca zamandır onun ardından ne yaptık?

Bir sanatçının o otobüste kendine ayırmak istediği bir koltuk varsa o çocuğun yanı olmalı… O soruya yanıt vermeli.

Attila İlhan’ın ‘Hangi Atatürk?’ünü okurken, insanın aklına zaferden sonraki masa geliyor…

Biri yazmalıydı. Sahnede olağanüstü bir oyun!

Dün cephede sırt sırta mücedele eden adamlar tartışıyor… Artık kurtulmuş memlekette söz kime ait olacak? İçlerinden birçoğu ötekilerin cevabını bildiğini sanıyor. Mustafa Kemal de masada… Bize zaferi gösteren pek çok sahne olmalı… O masada ilk itirazı kimin yaptığını, kimin haklı çıkmaktan korktuğunu, kimin bir daha masaya çağrılmadığını merak ettiren bir oyun izlemek istiyorum.

Erol Mütercimler’in ‘Fikrimizin Rehberi’nden ise benim aklımda bir kara tahta kaldı.

Atatürk’ün geometri terimleriyle uğraşmasını, Sivas’ta bir sınıfa girip öğrencilerin önündeki kitaplara bakmasını anlatıyor. Bir devlet adamının, hem de bağımsızlık savaşından henüz yeni çıkmış bir kurucu iradenin........

© Diken