Türkiye’de siyasetin en zor taraflarından biri, insanların aynı anda iki farklı gerçeği birlikte savunabilmesidir. Bugün CHP içinde yaşanan tartışma da tam olarak böyle bir yerde duruyor. Bir tarafta Kemal Kılıçdaroğlu’nun yıllarca partiyi taşıdığına, büyük bir siyasi mücadele verdiğine ve özellikle son kurultay sürecinde haksızlığa uğradığına samimiyetle inanan CHP’liler var. Diğer tarafta ise değişimin kaçınılmaz olduğunu, Özgür Özel yönetiminin partiyi daha dinamik hale getirdiğini düşünen geniş bir kesim bulunuyor.

Aslında bu iki yaklaşımın aynı anda var olması son derece doğal. Çünkü siyaset yalnızca sonuçlardan değil; duygulardan, sadakatten ve siyasi hafızadan da beslenir. Kılıçdaroğlu’na destek veren herkesin bunu “kişisel çıkar” ya da “eski düzen özlemi” nedeniyle yaptığını düşünmek büyük haksızlık olur. CHP’nin uzun yıllar boyunca ağır siyasi baskılar altında ayakta kalmasında Kılıçdaroğlu’nun ciddi bir emeği olduğu inkâr edilemez. Özellikle farklı toplumsal kesimleri bir araya getirme çabası, kutuplaşmayı azaltmaya yönelik dili ve “helalleşme” siyaseti Türkiye siyasetinde önemli bir kırılmaydı.

Ancak bugün tartışılması gereken asıl mesele, “mutlak butlan” tartışmasının neden özellikle iktidara yakın medya tarafından bu kadar güçlü biçimde gündemde tutulduğudur.

Çünkü burada durup düşünmek gerekiyor.

Eğer gerçekten amaç CHP’de hukukun işletilmesi ya da demokratik meşruiyetin korunması olsaydı, aynı hassasiyetin Türkiye’deki diğer siyasi tartışmalarda da gösterilmesi beklenirdi. Oysa iktidar yanlısı medya uzun süredir muhalefet içindeki her çatlağı büyüten, her kriz ihtimalini sürekli gündemde tutan bir yayın çizgisi izliyor. Bu yüzden bugün “mutlak butlan” kararını en yüksek sesle savunan çevrelerin motivasyonunu sorgulamak son derece meşru bir tutumdur.

Burada kimsenin Kılıçdaroğlu’na yönelik duygusal bağlılığını küçümsemek gerekmiyor.........

© Yeniçağ