"Yaptığın ve üstünden geçtiğin köprüleri yıkma. Gün gelir, geri dönmek için onlara muhtaç olabilirsin." — İmam-ı Şafi (Rahimehullah)

İnsan, eşyaya hükmetmeyi öğrenince koruma ve kollama yetisini de eline geçirdi. Güç ve yönetmenin vücutta değil, akılda olduğunu kavradı. Varoluşunu birbirinden alan, birbirinin ihtiyaçlarını karşılayan erkek ve kadın, çevrede olan bitenleri gördükçe becerisini ve bilgisini artırdı. Her duyduğundan, gördüğünden ve hissettiğinden dersler çıkardı. Bu durumda, öğrenen ve öğrendiklerini geliştiren insanın üstünlüğü ve ayrıcalığı da zaman içinde fark edildi.

Aslında insan bu dünyaya "öğretilmiş bilgilerle" gelmişti lakin unuttu. Gördüklerini de nice vakitler beraber olduklarını da unuttu. Âlem-i Ervah’ta şahit olduklarını, kavilleştiklerini hatırlaması istendi. Vakti gelince anne karnından bu dünya âlemine sınav edilmek üzere gönderildi. İşte dünya hayatı, bu hatırlayışın ve verilen sözdeki samimiyetin ölçülmesiydi. "Galu Bela: Evet, Sen bizim Rabbimizsin" diyerek söz vermiştik. Bu sözün sözler içindeki yerinin, yani ruhların şahit olduğu ilmin, idrakin ve keşfin yeniden hatırlanması isteniyordu bizden.

Üstün insan olma vasfı, aklın veriliş sırrıyla ilintilidir kuşkusuz. Yaratılmış varlıklar içinde en kıymet bilen ve zıddıyla kaim olan insan, varlıkların yöneticisi olduğunu bildi. Bu bilinçle hükmün gücünü, tahakkümün vazgeçilmez iştah açıcılığını fark etti. Olan biten ne varsa hepsinden payına düşeni almasını bildiği gibi, umursamazlığıyla da denklemleri altüst etti. Böylelikle üstün insan, yeri geldiğinde en bedbaht, en rezil, en düşük seviyelerin de sahibi oldu. Buna "Belhum adal: Hayvandan da aşağı" denildi.

Yaşadığımız çağın halini tahlil etmeye, gördüklerimizden dersler çıkarmaya mecburuz. Ey insan! Yaşayış, inanış, giyiniş ve davranış olarak hayvandan aşağı derecelere nasıl düştüğünü görüyorsun. Bu bayağılıktan kurtulma gayreti senin tercihindir. Ya bu hal üzere öleceksin ya da kurtulup "bela" sözünün gereğini idrak edeceksin. Unutma ki nasıl yaşarsan öyle ölecek, nasıl ölürsen öyle dirileceksin. Bu, sana ezelde öğretilen bir bilgidir. İnsan, nihayetinde tercihlerinin kurbanı değil midir? Âdem babamıza öğretilen isimler, veraseten bizlere de intikal etmedi mi? Bakara suresi 31.ayette şöyle buyruluyor: “Ve Âdem’e bütün esmâyı talim eyledi.........

© YeniBirlik