Beklerken hayatı kaçıran insan
Geçmişin hatıralarıyla geleceğin beklentileri arasında sıkışan modern insanın zamanla imtihanı
İnsan, hayatı boyunca bir şeyleri bekleyerek yaşar. Çocuk büyümeyi, genç geleceğini, çalışan emeğinin karşılığını, yalnız insan kendisini anlayacak birini, yaşlı ise çoğu zaman geçmişte kalan güzel günleri bekler. Kimi kavuşmayı, kimi iyileşmeyi, kimi değişmeyi, kimi de bir gün her şeyin yoluna girmesini...
Fakat bütün bu bekleyişlerin arasında gözden kaçırdığımız önemli bir gerçek var: İnsan, bazen beklediği şeyin gerçekleşmesini umarken yaşamakta olduğu hayatı tüketir.
Geçmişin hatıralarıyla geleceğin hayalleri arasında gidip gelen zihin, içinde bulunduğu zamanın kıymetini fark edemeyebilir. Kaybettiklerini geri getirmek için geçmişin kapısını defalarca çalanlar, henüz yaşanmamış günlerin hesabını yapanlar ve hayatı sürekli daha uygun bir zamana erteleyenler... Herkes bir şeylerin değişmesini beklerken hayat, kendi sessiz akışında ilerlemeye devam eder.
Belki de insanın en büyük yanılgısı, hayatın bir gün başlayacağını zannetmesidir.
Zamanın yavaşladığı yerde insan kendisiyle karşılaşır.
Köy hayatını düşündüğümüzde zamanın farklı bir ritimle aktığını görürüz. Sabahın ilk ışıklarıyla başlayan emek, mevsimlere göre şekillenen işler, toprağa bırakılan tohumun filizlenmesini beklemek, bir ağacın meyve vermesi için yıllara yayılan sabır... Bütün bunlar yalnızca gündelik yaşamın parçaları değil, aynı zamanda insana hayatın işleyişini öğreten doğal tecrübelerdir.
Köyde insan, çoğu zaman doğanın takvimine göre yaşar. Yağmurun yağmasını, toprağın ısınmasını, ekinin olgunlaşmasını bekler. Bir çiftçi tohumu toprağa bıraktığında ertesi sabah meyve beklemez. Çünkü bilir ki her gelişmenin kendine ait bir zamanı vardır. Tohumun toprağın altında geçirdiği sessiz zaman da büyümenin bir parçasıdır.
Şehir hayatında ise bu doğal ritmin yerini çoğu zaman hız almıştır. Her şeyin daha çabuk gerçekleşmesini istiyoruz. Daha hızlı üretmek, daha fazla kazanmak, daha kısa sürede ulaşmak ve daha erken sonuç almak... Teknoloji mesafeleri kısaltırken sabrımızı da tüketiyor. Birkaç saniyede ulaşabildiğimiz........
