menu_open Columnists
We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close

“İlerlersek yoldan çıkarız hoca!”

15 0
wednesday

Adı güzel, insanı güzel Efendiköprüsü Köyü’nün öğretmeni Mustafa Ali, artık köylüleri ilerletme sevdasındaydı. Ona göre bunun yolu, köye ilericiliğin simgesi olarak gördüğü bir heykel dikmekten geçiyordu. Hem de caminin yanındaki çeşmelerin yanı başına...

Mustafa Ali, köylüyü ikna etmenin yolunun bakkal Hacı Kadir’i inandırmaktan geçtiğini biliyordu. Hemen her gün dükkâna uğrayıp onunla konuşuyor, tartışıyor, bazen de heyecanla sesini yükseltiyordu.

Efendiköprüsü, Gediz-Kütahya yolu üzerinde, Gediz’e yaklaşık 25 kilometre uzaklıkta, Kafkas göçmeni Kazan Tatarlarının yaşadığı ve dindar insanlarıyla tanınan bir köydü.

Mustafa Ali, Valiliğe müracaat ederek köye heykel dikilmesini istemiş, müracaatı da uygun bulunmuştu. Fakat heykel için köy içinde uygun bir yer bulmak gerekiyordu. Okul bahçesi müsaitti ama okul köyün dışındaydı. Mustafa Ali ise heykelin herkesin gözü önünde olmasını istiyordu.

Sonunda aradığı yeri buldu: Caminin kıblesinin biraz doğu tarafındaki çeşmelerin önü... Kadınlar gün boyunca çeşme başındaydı. Erkekler de camiye geldiklerinde heykeli mutlaka göreceklerdi.

Ne var ki köylüler buna şiddetle karşıydı. Caminin kıblesine yakın olduğu için heykelin önünde sanki ibadet ediliyormuş gibi düşünüyor, “Biz putperest değiliz!” diyorlardı.

Mustafa Ali, Hacı Kadir’i ikna ederse işin kolaylaşacağını düşünüyordu. Çünkü Hacı Kadir’in köyde sözü dinleniyordu.

Bir gün yine dükkânda ısrarla:

— Hacım! Bu heykeli mutlaka........

© Yeni Asya