Eski zamanlarda bir baba, oğlunun arkadaş seçimindeki aymazlığından dertliymiş. Günün birinde evladına: “Oğul, arkanda kapı gibi duracak hakiki dostlar edin” demiş. Genç adam mağrur; “Babacığım, etrafımdaki dostlar zaten can ciğerdir” diye itiraz etmiş. Baba tecrübenin acı tebessümüyle bakmış oğluna: “O halde bir imtihan edelim. Git ahırdan bir keçi kes, kanıyla canıyla bir çuvala bas. Sonra o en güvendiğin dostunun kapısına var ve ‘Başıma bir kaza geldi, birini istemeden telef ettim, kimse görmeden sizin bahçeye gömelim’ de.”

Oğlan dediğini yapmış; en vefalı bildiği arkadaşının kapısına dayanmış. Kapıyı açan dostu çuvaldaki kanı görünce: “Yıkıl git kapımdan, başımı belaya mı sokacaksın!” diyerek kapıyı yüzüne çarpmış. Delikanlı mahcup halde babasının yanına dönmüş.

Baba bu kez, “Şimdi benim kadim dostum Ahmet Ağa’nın yanına git. Selamımı söyle, durumu anlat” demiş. Oğlan çaresiz düşmüş yola. Ahmet Ağa dostunun selamını işitince, tek kelime sormadan kazmayı küreği kapıp bahçenin en mutena köşesini derince kazmış. Çuvalı toprağa verip üzerini kapatmış, hemen ardından da tarlayı baştan aşağı sürüp taze pırasa fideleri ekivermiş.

Babası: “İmtihan bitmedi. Şimdi köy kahvesine git, herkesin içinde ona taşkınlık yap” demiş. Çocuk gidip münasebetsizce davranmış; Ahmet Ağa yüzüne bakmış ama tek kelam etmemiş. Babası bir hafta sonra: “Şimdi tekrar git ve ona en ağır hakaretleri savur” talimatını vermiş. Oğlan yine kahveye dalıp saygın adama hakaretler yağdırmış. İhtiyar adam ayağa kalkıp delikanlının omzuna elini koymuş: “Oğlum, besbelli babanın ahlakı sana geçmemiş. Lakin bilesin ki babanın bendeki hatırına, üç beş edepsiz laf yüzünden o pırasa tarlasını sökmeyiz.”

Türk Devletleri Teşkilatı’nın 13. Zirvesi’ni takip ederken zihnimde hep bu hikâye dönüp durdu. Zira masada bir yanda “Türk Yüzyılı: Dilde, Fikirde, İşte Birlik” ülküsü nakış gibi işlenirken, Sayın Aliyev’in salondaki yokluğu Anadolu insanının gönlünde ister istemez bir burukluk........

© Yeni Akit