Aile, bir çocuğun dünyaya gözlerini açtığı ilk limandır; sevgi, güven ve şefkatin yegâne evidir. Anne ve baba, çocuğun ilk öğretmenidir, ilk dostudur, ilk kucak açan kollarıdır. Her sabah çocuk uyanır ve gördüğü ilk yüzlerde, duyduğu ilk sözlerde hayatın sıcaklığını hisseder.

Her “iyi ki varsın” sözü, her sarılma, her gözyaşı paylaşımı, ruhunda silinmez bir iz bırakır.

Anne ve baba, çocukları arasında ayrım yapmamalıdır. Her biri eşit sevgiye, eşit ilgiye, eşit anlayışa layıktır. Çünkü bir çocuğun kalbine düşen eksik sevgi, boşluk bırakır; bir kardeşiyle arasında hissedilen fark, gizli bir hüzün oluşturur. Adalet, eşitlik ve sevgi, ailede atılan ilk adımlardır; bu değerler, çocuğun gelecekteki bütün ilişkilerinin temelini oluşturur.

Bazen anne, bazen baba yorulur, hayatın ağırlığı omuzlarına biner ama unutulmamalıdır ki, bir çocuğun dünyasında, anne ve babanın sevgisi her yorgunluğu siler. Onun gözlerinde gördüğümüz umut, dünyadaki tüm kaygıları unutturur. Çocuk, anne ve babasının kucağında güvenle büyür; merak eder, hayal kurar, düşler ve bazen düşer ama her zaman onların sevgisiyle yeniden kalkar.

Anne ve baba, birbirlerinin tamamlayıcısıdır. Birinin sabrı, diğerinin şefkatiyle birleştiğinde, çocuk kendini........

© Türkiye