Sosyal medya çıkalı, cep telefonu kameraları gelişeli ve güvenlik kameraları yaygınlaşalı görmediğimiz şiddet türü kalmadı desek yanılmış sayılmayız.

En son gördüğümüz tabloda Marmaray’da bir baba iki yanında iki evladı olduğu hâlde yumruklandı.

Benim gözüm bu gibi durumlarda çocuklara kilitleniyor. İstemsiz olarak onların reflekslerini gözlemliyorum. Baba kavganın büyüyeceğini hissettiğinden çocuklarını iki yanına sabitlemiş. Ola ki uzaklaşırlarsa ve kavga büyürse sağa sola savrulmasın, ezilmesinler diye. Tipik bir baba refleksi.

Akabinde babalarının gözüne yumruk gelince iki çocuk da dönüp babalarının yüzüne bakıyor. Hasar tespiti yapmaya çalışıyorlar küçücük hâlleriyle.

Çocuklar babalarını güçlü, yenilmez görürler. Öyle de görmek isterler. Babalarının yumruklanması, darbedilmesi bir çocuk için çok korkutucu bir travmatik hâldir.

O an, o küçücük zihinlerde güvenli liman olarak gördükleri babalarının çaresizliğine şahit olmak, dünyanın en sağlam kalesinin yıkılışını izlemek gibidir. Bu durum, sadece anlık bir korku ve üzüntüden ibaret kalmaz; çocuğun ruhunda derin izler bırakabilir.

Bu tür bir olaya tanık olan çocuklarda, öncelikle güven duygusu zedelenir. En güvendikleri, kendilerini koruyacağına inandıkları kişinin böylesine bir saldırıya maruz kalması, dünyayı tehlikeli ve güvensiz bir yer olarak algılamalarına neden olabilir. "Babam bile kendini koruyamadıysa, beni kim koruyacak?" düşüncesi, bilinç altlarına yerleşebilir.

Uzun vadede ise bu travma, çeşitli psikolojik sorunlara yol........

© Türkiye