Tâbiîn’in büyüklerinden Atâ bin Ebî Rebah hazretlerine;

“Bir kimsenin velî olduğu nasıl anlaşılır efendim?" diye sordular.

"Tatlı dili, güzel ahlâkı, güler yüzü, cömertliği, münâkaşa etmemesi, özürleri kabûl etmesi ve herkese merhamet etmesiyle anlaşılır" buyurdu.

Bir gün de sohbetinde;

"Yumuşak huylu, hilim sâhibi kimse, gündüzleri oruç tutan, geceleri namaz kılan kimsenin derecesine kavuşacaktır” buyurdu.

“Bir hadîs-i şerîfte “Gadap [kızgınlık] zamânında yumuşak davrananı Allahü teâlâ çok sever” buyuruldu.”

Bir gün de sevdiklerine;

“Bir Müslüman, dînimizin her emrine uysa, ama gönlünde biraz ‘dünyâ sevgisi’ olsa, o kul mahşer gününde çok mahcup hâle düşer!” buyurdu.

“Çünkü o kimse, mahşer ehli arasından çıkarılır ve bir melek, o kimseyi göstererek; ‘Bu, falan oğlu filândır ve kalbinde ‘dünyâ sevgisi’ vardır. İşte ey ehl-i mahşer! Hak teâlânın hiç sevmediği dünyâyı, bu kişi bir ömür boyu sevmiş ve kıymet vermiştir’ diye nidâ eder.”

Ve “Âh! Yer yarılsa da içine girsem” diye temennî eder.

Abdüllatif Uyan'ın önceki yazıları...

© Türkiye