Bütün insanlar aşkta ilişkide evlilikte aynı, sadece rollerini oynama biçimleri farklı, bazıları çok yetenekli, bazıları çok yeteneksiz, bazıları çok hevesli bazıları, bazıları fazla yorgun, bazıları rollerine kendilerini kaptırır, bazıları çok daha kontrollü. Senaryo değişmiyor, roller insanlar şehirler ülkeler değişiyor ama senaryo hep aynı. Önce kendimizi kaybediyoruz, sonra yaşadığımız sürece kendimizi bulmak/tamam hissetmek için kendimizi paramparça edip duruyoruz. Bu zavallılığımızı çocuklar ve hayvanlar ilk görüşte seziyor ama biz büyüdükçe kendi zavallılığımızı farketmeyi öğreniyoruz. Kendimize roller biçiyor, sonra o rolleri kişiliğimiz sanıyoruz.

Aşkı bile bir oyun haline getiriyoruz; kim kimi daha çok seviyor, kim kimin peşinden koşuyor, kim kimin hayatını yönetiyor, kim ilk sözü söyleyecek, kim geri adım atacak, kim haklı çıkacak… Sonra bütün bunların adına evlilik, sadakat, özgürlük, aşk, fedakârlık diyoruz. Oysa çoğu defa sevdiğimiz insanı bile sevmiyoruz; onun bizi gerçekten sevmesini seviyoruz. Onun gözünde değerli olmayı, onun dünyasında vazgeçilmez olmayı istiyoruz. Sevgi'nin eğitimini, kültürünü, zevklerini ölçü kabul eden Hikmet'in bulaşık yıkarken bile sevgilisinin hoşuna gidecek performanslar sergilemesi korkunç geliyor. Çünkü bir........

© Tigris Haber