Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK), 2024 yılı verilerine dayanarak hazırladığı Yoksulluk ve Yaşam Koşulları İstatistiklerini kamuoyuyla paylaştı. Açıklanan rakamlar, her zamanki gibi farklı pencerelerden farklı yorumlara konu oldu. Ancak istatistiklerin ötesinde, asıl mesele şu soruda düğümleniyor: Yoksulluk gerçekten azalıyor mu, yoksa daha görünmez hâle mi geliyor?
Öncelikle kavramları doğru yerde konumlandırmak gerekiyor. Yoksulluk, bireyin en temel ihtiyaçlarını-yani beslenme, barınma ve yaşamını sürdürebilme koşullarını-karşılayacak gelire sahip olamaması olarak tanımlanıyor. Bu tanım, sorunun yalnızca gelir düzeyiyle değil, aynı zamanda yaşam kalitesiyle de doğrudan ilişkili olduğunu ortaya koyuyor.

Ekonomi literatüründe yoksulluk; mutlak ve göreli yoksulluk, gelir yoksulluğu, insani yoksulluk, kırsal ve kentsel yoksulluk gibi farklı başlıklar altında ele alınıyor. Mutlak yoksulluk, bireyin ya da hane halkının yaşamını sürdürebilmesi için gerekli asgari gelire dahi ulaşamaması durumunu ifade ediyor ve daha çok gelişmekte olan ya da az gelişmiş ülkelerde görülüyor. Göreli yoksulluk ise toplumun genel refah düzeyi içinde bireyin nerede konumlandığını gösteriyor.

TÜİK’in son verilerine göre, sürekli yoksulluk oranı 2025 yılında bir önceki yıla kıyasla binde 1 azalarak yüzde 13,6 olarak hesaplandı. Yine kurumun açıklamasına göre, göreli yoksulluk, maddi ve sosyal yoksunluk ile düşük iş yoğunluğu göstergelerinin en az birini yaşayan fertlerin oranı........

© Sonsöz