Konya’nın Sultan’ı. Kırmızılı kadın. Sultan abla. Konya’da yaşayan bir mecnun, bir kırık kalp, bir güzel insan. Onu, yıllar önce hakkında yapılmış belgesel ve kısa filmlerden tanıdım. Sevdası uğruna yasın rengini kırmızı seçmiş bir kadın. Öyle hüzünlü, öyle içten, öyle kırık… Başka bir hayat hikayesi.

Mecnun: sevda yüzünden kendini yitirmiş bir kimse, deli, çılgın demektir. Ancak Allah bilir kim deli, kim veli… Kırmızılı kadın konuştuğu zaman anlamsız tek bir cümlesi yok. Yazdığı şiirlerdeki dizelerin “insan olanı” etkilememesine imkan yok.

Kıpkırmızı giyinen bir kadın. Kırmızılarla yaşayan, kırmızılarla hayatının kederlerini, pişmanlıklarını, acılarını, travmalarını kendince göğüslemeye çalışan bir kırık ruh. Konya’nın sıradan sokaklarında, o sıra dışı haliyle, tepeden tırnağa kırmızıyla hayata meydan okuyan bir direnişçi. Sabote edilmiş hayatının direnişçisi, başkaldıranı, komutanı. Bir güzel insan…

Goethe der ki, “dünya, hassas kalpler için bir cehennemdir.” Ne kadar da gerçek onun bu sözü. Konya’nın Sultan ablası, daha küçücükken evleniyor ama çocuğu olmadığı gerekçesiyle eşi Ramazan kendisinden boşanıyor, başka bir........

© Sonsöz