Sevgili okurlarım, bu hafta köşemde sizlere hepimizin bir şekilde hissettiği ama çoğu zaman konuşmaktan kaçındığı bir meseleden söz etmek istiyorum. Toplum olarak ruh hâlimiz hiç de iyi görünmüyor. Sokağa çıkıyorum, insanların yüzlerine bakıyorum. Birçoğumuzun yüzünde yorgunluk, gözlerinde endişe var. Trafikte en küçük hatada öfkeleniyoruz. Markette fiyatlara bakarken içimiz daralıyor. Evlerimizde susuyor, telefonlarımızda başkalarının hayatlarını izliyoruz. Birbirimize “Nasılsın?” diye soruyoruz. Aldığımız cevap çoğunlukla aynı: “İyiyim.” Peki gerçekten iyi miyiz? Yoksa artık derdimizi anlatacak gücümüz bile mi kalmadı? Eskiden insanın canı sıkıldığında komşusuna uğrardı. Bir bardak çay içilir, iki çift laf edilirdi. Dertler yine vardı, geçim sıkıntısı yine yaşanırdı. Ama insanlar birbirinin kapısını daha kolay çalardı. Şimdi aynı apartmanda oturduğumuz komşumuzun adını bilmeden yıllar geçiriyoruz. Bir toplumun ruh hâlini anlamak için yalnızca rakamlara bakmak yetmez. Sabah işe yetişmeye çalışan insanların yüzüne, pazarda alışveriş yapan emeklinin hâline, okul çıkışında çocuğunu bekleyen annenin gözlerine de bakmak gerekir. Bir baba düşünün. Akşam eve dönerken cebindeki parayı hesaplıyor. Çocuğunun istediği ayakkabıyı alamamanın üzüntüsünü içine atıyor. Kapıdan girerken gülümsüyor. Çünkü ailesi onun ne kadar yorulduğunu anlamasın istiyor. Bir anne düşünün. Sabah herkesten önce kalkıyor. Çalışıyor, evine yetişiyor, çocuklarının sorunlarıyla ilgileniyor. Kimse ona “Sen nasılsın, bugün seni ne üzdü?” diye sormuyor. Çünkü herkes onun güçlü olmasına alışmış. Bir de gençlerimiz var. Çocukken ne güzel hayaller kurardık. Kimimiz öğretmen, kimimiz doktor olmak isterdik. Yeni yerler........

© Sonsöz