Bazı hikâyeler vardır; birkaç paragrafla anlatılır ama insanın içine uzun uzun yerleşir. Çölde yürüyen iki arkadaşın hikâyesi de onlardan biri. İlk bakışta basit gibi görünür ama aslında hayatla, insan ilişkileriyle ve kalbimizde neyi nereye yazdığımızla ilgilidir.

Hepimizin hayatında tokatlar vardır. Kimi zaman bir sözle gelir, kimi zaman bir suskunlukla. En yakınımızdan geldiğinde daha çok acıtır. O an içimizden bağırmak, haykırmak, hatta yıllarca unutmamak gelir. Ama hikâyedeki adam, acısını kuma yazar. Çünkü bilir ki rüzgâr esecek. Zaman geçecek. Affetmenin, unutmanın, yükü hafifletmenin bir yolu vardır.

Ne kadar zor değil mi bunu yapmak? İnsan........

© Samsun Gazete Arena