Bir insan; doğar, yaşar ve aramızdan ayrılır. Türkçedeki güzel adlandırmaları severim, bu da onlardan biri… Ölür, dememek için seçtiğimiz ifade… Bazıları aramızdan ayrılır, onların aramızdan ayrılmış olmalarını mecburen kabul ederiz. Çünkü herkesin bu gidişte farklı bir sebebi vardır ve sebep ne olursa olsun, ilahi düzenin yolunda ilerlemek zorundadır. Bu sonuç, tartışmaya kapalıdır.

Bazıları vardır ki bırakın ölmeyi, güzel adlandırmanın bile karşılığının içini doldurmazlar, aramızdan hiç ayrılamazlar. Öyle bir duruşları, birikimleri, saygınlıkları, ağırlıkları ve sevilmişlikleri vardır ki, hayatta kalanlar üzerinde öyle büyük etkiler, izler, yaşanmışlıklar, iyilikler bırakmışlardır ki; kolay kolay son tarihin sahibi olamazlar. Doğum ve son arasına çizdiğimiz o kısa çizgiye, öyle kocaman bir ömür sığdırmışlardır ki herkes öyle bir hayatın öznesi olmak ister. Onlar için sonuç vardır belki ama son diye bir şey yoktur.

Kısa çizginin sağına yazmak zorunda kaldığımız sene, tamamen takvimin o zaman için gösterdiği zamanın sayısıdır. Bir gidişin işareti değildir.

Çünkü bazı insanlar gitmez.

Attıkları her adım; yalnız kendi geleceklerini değil, başkalarının hayatlarını da ilerletir. Söyledikleri, kulaklara küpe olur; elini tuttukları, yol gösterdikleri, öğüt verdikleri, yardım ettikleri, mutlaka daha güzel bir yerlere gelir. İçlerinde hep bir daha iyiye ulaşma, ulaştırma amacıyla yaşarlar adeta. Yaptıkları her ne varsa sonucu iyi olur. Masal gibi geliyor insanın kulağına değil mi? Ama masal değil, tamamen gerçek. Geçen gün tam da bu ayrıntıları düşünürken sosyal medyada birkaç........

© Şalom