Azər bəy həmin gün də əl çəkmirdi:

-Vidadi, Günay, köşəmi oxudunuz?

Gün ərzində bunu neçə dəfə soruşduğunu bilmirəm. Hətta arada mənə sataşırdı:

- Ay Vidadi, o arxada oturan qız oxudumu köşəni?

Mən də gülüb deyirdim: - Oxuyacam, Azər bəy. Bilirsiniz axı, sizin köşələrinizi yolda oxuyuram.

Bu, zarafat idi.

Yolum uzun olur, vaxtım da kifayət qədər, oxuyub, anlamağa zamanım çox olacaqdı.

Düşünürdüm ki, işdən çıxım, avtobusa minim, bir küncdə otura bilməsəm də, ayaq üstə dayanmağa rahat bir yer tapıb rahat-rahat oxuyum.

Amma o gün köşəni avtobusda yox, avtobus dayanacağında oxumağa başladım.

20 Yanvara çatanda qarşıma elə bir izdiham çıxdı ki, iki M7-ni, bir 7A-nı buraxandan sonra artıq avtobus gözləməkdən çox, insanlara baxmağa başlamışdım. Hətta ilk dəfə avtobusları hər dəfə fərqli yerdə saxlamaqlarına etiraz etdim.

Hamı qaçırdı....

Biri avtobusun qabağına atılırdı.

Biri o birini itələyirdi.

Biri az qala yıxılırdı.

Elə bil hamı eyni anda harasa yox, nədənsə qaçırdı.

Sonra ağ bir avtobus qarşımda dayandı.

İçindən........

© Qaynar