“Oruç sabrın yarısıdır” Bu hadis-i şerif, orucun yalnızca aç kalmak olmadığını, insanı baştan sona terbiye eden bir sabır eğitimi olduğunu hatırlatır.

Ramazan geldiğinde hayatımızın ritmi değişir.

Sofralarımızın saati, uykumuzun düzeni, günlük alışkanlıklarımız…

Hepsi yeniden şekillenir. Fakat asıl değişmesi gereken, takvim yaprakları değil kalbimizin istikametidir.

Acıktığımız halde lokmaya uzanmamak, susadığımız halde bir yudum su içmemek…

Bu, nefsimize karşı kazanılan sessiz bir zaferdir. Midemiz sabrı öğrenirken, irademiz güç kazanır. İnsan anlar ki, aslında kendisine hükmeden açlık ya da susuzluk değil, alışkanlıklarıdır. Oruç, işte bu alışkanlık zincirlerini kırma cesaretidir.

Fakat sabır sadece mideyle sınırlı değildir. Belki de en zor olanı, dilin orucudur.

Öfkelendiğimizde susabilmek…

Haksızlığa uğradığımızı düşündüğümüzde kırıcı olmamak…

 Nefsimiz bizi gıybete, yalana, kötü söze çağırdığında “Ben oruçluyum” diyebilmek…

İşte gerçek sabır burada başlar. Çünkü açlığa dayanmak bir süre sonra kolaylaşır, fakat kalbi ve dili terbiye etmek sürekli bir mücadele ister.

Ramazan boyunca yaptığımız bu sabır antrenmanı, aslında bir aylık değil bir ömürlüktür. Eğer sabrı sadece iftar vaktine kadar sürdürür, bayram sabahı eski alışkanlıklarımıza geri dönersek, kazancımız eksik kalır.

Önemli olan, bu güzel ahlakı yalnızca bir aya sığdırmamak…

Ramazan’da öğrendiğimiz sabrı, yılın diğer aylarına da taşıyabilmek…

Çünkü sabır, sadece orucun yarısı değil, hayatın da yarısıdır.

© Pusula Gazetesi