Αλεξάνδρα Παναγοπούλου

Χθες το βράδυ, στο Λιθογραφείον, με την προβολή του «Τσίου» και την παρουσία του Μάκη Παπαδημητράτου, ο Γυμνός Οφθαλμός γιόρτασε τα 34 χρόνια του. Και μαζί με αυτά, γιορτάσαμε κι εμείς κάτι πιο δύσκολο να οριστεί: όχι απλώς μια κινηματογραφική διαδρομή, αλλά έναν τρόπο να μεγαλώνεις μέσα στις αίθουσες, στις νύχτες, στις συναντήσεις και στις ταινίες που άφησαν αποτύπωμα στη ζωή μας.

Δεν ακολούθησα τον Γυμνό Οφθαλμό από τις πρώτες-πρώτες προβολές του, πριν από 34 χρόνια. Μπήκα στο σύμπαν του λίγο αργότερα, τέσσερα ή πέντε χρόνια μετά. Αλλά, για να είμαι ειλικρινής, ποτέ δεν ένιωσα πως έφτασα αργά, απλά λυπάμαι που δεν μπόρεσα να είμαι παρούσα σε εκείνη την πρώτη προβολή. Ο Γυμνός Οφθαλμός είχε πάντα αυτό το σπάνιο χάρισμα: όποτε κι αν τον συναντούσες, σου δημιουργούσε την αίσθηση ότι ήσουν ήδη μέσα στην ιστορία του.

Για πολλούς από εμάς δεν ήταν απλώς μια λέσχη, ένας κύκλος προβολών ή μια πολιτιστική σταθερά της πόλης. Ήταν ένας διάδρομος προς έναν άλλο τρόπο θέασης, όχι μόνο του κινηματογράφου αλλά και του ίδιου του κόσμου. Μεταμεσονύκτιες προβολές, θεματικοί κύκλοι, ταινίες που δεν θα έφταναν εύκολα στην Πάτρα με άλλον τρόπο, ο Κοστουρίτσα, ο σερβικός κινηματογράφος, η γαλλική Νουβέλ Βαγκ, ντοκιμαντέρ, παλιές και νέες ταινίες, φιλμ που άνοιγαν παράθυρα εκεί όπου πριν υπήρχε μόνο τοίχος.

Θυμάμαι βράδια στην Αγίου Νικολάου, να περιμένουμε να τελειώσει η τελευταία «κανονική» προβολή για να αρχίσει η μεταμεσονύκτια του Γυμνού Οφθαλμού. Και μετά ο Νικόλας να προλογίζει. Αυτή η μικρή τελετουργία ήταν από μόνη της μια........

© Pelop