Αλεξάνδρα Παναγοπούλου

Η Γιώτα Κοντογεωργοπούλου είναι από τους ανθρώπους που έχουν μάθει να δουλεύουν με την πληροφορία: διευθύντρια σύνταξης στο thebest.gr, με καθημερινότητα που δεν συγχωρεί φλυαρία.

Στα «Τάματα» (που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Bell) την συναντάς αλλιώς: σε μια Κέρκυρα φωτεινή και παραπλανητική, σε μια ιστορία που δεν στηρίζεται στο πυροτέχνημα της ανατροπής αλλά στην ατμόσφαιρα, στη μνήμη και στο «μέσα» των ανθρώπων.

Το βιβλίο είναι crime, αλλά δεν πατάει στο εύκολο «σοκ». Πατάει στην ψυχολογία, στη μνήμη που μπερδεύει τα πράγματα, και σε μια μικρή κοινωνία που λειτουργεί σαν κλειστό σύστημα. Και η Κέρκυρα  -ειδικά έτσι όπως την χρησιμοποιεί- δεν είναι τοπίο απλό αλλά μέρος του μηχανισμού της ιστορίας.

Μιλήσαμε για το crime ως “παιχνίδι για δύο”, για το πώς η αφήγηση μοιράζει πληροφορίες με παύσεις, για το τραύμα και την ενοχή — αλλά και για το φως που, όπως λέει, δεν είναι ποτέ διακοσμητικό, αλλά είναι επιλογή. Και στο τέλος, είναι πάντα ο άνθρωπος.

Στα “Τάματα” σε ενδιαφέρει πολύ η ατμόσφαιρα και η ψυχολογία, όχι μόνο το γεγονός. Ήταν εξαρχής αυτός ο στόχος ή προέκυψε γράφοντας;

H ατμόσφαιρα για μένα παίζει πάρα πολύ σημαντικό ρόλο όπως παίζει και ο τόπος. Στα βιβλία μου πάντα ο τόπος είναι ένας ακόμη πρωταγωνιστής. Και είναι πάντα ένα σημείο εκκίνησης για να στήσω την ιστορία και να «γεννηθούν» στο μυαλό μου τα πρόσωπα. Πιστεύω ότι ο τόπος μαρτυράει κάτι από το dna των ανθρώπων που τον κατοικούν. Ότι συνομιλεί αθόρυβα μαζί τους.

Οπότε ναι, η ατμόσφαιρα είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να στήσω μια ιστορία. Και η ατμόσφαιρα δεν έρχεται τόσο από τις περιγραφές,  όσο από την ένταση των λέξεων, από το κλίμα, για να το πω έτσι, μιας σκηνής, από τον τρόπο που οι ήρωες κινούνται μέσα στο χώρο.

Τώρα, σε ό,τι αφορά την ψυχολογία ναι, είναι ο κύριος άξονας για τις ιστορίες μου. Δεν νομίζω ότι μπορείς να μιλήσεις για τον άνθρωπο σε καμία έκφανση της ζωής του, χωρίς να κοιτάξεις μέσα του, να δεις τι τον οδηγεί στο έγκλημα- εν προκειμένω- ή στο ευεργέτημα. Εμένα μου αρέσει να σκαλίζω πολύ το «μέσα» των ηρώων μου.  Η ιστορία είναι οι άνθρωποι που την γράφουν. Και αυτός νομίζω ότι είναι και ο λόγος που έκανα στροφή προς το crime. H ψυχολογία ενός ανθρώπου που οδηγείται στο έγκλημα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Το πώς έχουν «γράψει» μέσα του το κοινωνικό περιβάλλον, η οικογενειακή συνθήκη, η καθημερινότητα που βιώνει, πώς τα παιδικά,........

© Pelop