Αλεξάνδρα Παναγοπούλου

Η Άννα Κοκκίνου συμμετείχε στην παράσταση «Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, που παρουσίασε πρόσφατα η θεατρική ομάδα του Πολιτιστικού Κέντρου Εργαζομένων και Συνταξιούχων ΟΤΕ Πάτρας, ερμηνεύοντας τον ρόλο της Αντέλα, της πιο ανυπότακτης και εκρηκτικής μορφής του έργου. Μέσα από αυτή τη δουλειά, βρέθηκε αντιμέτωπη όχι μόνο με ένα από τα πιο πυκνά και απαιτητικά κείμενα του λορκικού σύμπαντος, αλλά και με μια προσωπική πρόκληση που, όπως λέει, την έβγαλε από τα όριά της.

Η δική της σχέση με το θέατρο δεν ξεκίνησε από κάποια οργανωμένη φιλοδοξία, αλλά από μια εσωτερική ανάγκη και μια τυχαία ώθηση. Ένας συνάδελφος και συμπρωταγωνιστή της πλέον, που συμμετείχε ήδη στη θεατρική ομάδα, έγινε η αφορμή για να κάνει το πρώτο βήμα. «Κουβέντα στην κουβέντα, πήγα κι εγώ δειλά-δειλά να δοκιμάσω την τύχη μου», λέει, περιγράφοντας την αρχή μιας διαδρομής που έμελλε να της δώσει πολύ περισσότερα από μια απλή ερασιτεχνική ενασχόληση.

Μέχρι σήμερα έχει συμμετάσχει σε τέσσερις παραστάσεις, όμως η Αντέλα ήταν ο μεγαλύτερος ρόλος που της εμπιστεύτηκε ο σκηνοθέτης Ηλίας Αναστασόπουλος. «Αυτός ήταν ο μεγαλύτερος ρόλος που μου έχει εμπιστευτεί. Μέχρι τώρα έκανα μικρότερους ρόλους, κάτι που δεν με χάλαγε καθόλου, γιατί εγώ αυτό που ήθελα το έκανα. Δεν είχα βλέψεις για μεγάλους ρόλους. Ήταν μια απασχόληση, μια δοκιμή του εαυτού μου. Τώρα αυτό ήταν ό,τι πιο μεγάλο και δύσκολο μου εμπιστεύτηκε».

Κι αυτή ακριβώς η φράση μοιάζει να αποτυπώνει και τον τρόπο με τον οποίο η ίδια βλέπει το θέατρο: σαν μια διαρκή δοκιμασία του εαυτού της. Γιατί για την Άννα Κοκκίνου η σκηνή δεν είναι μόνο ένας χώρος έκφρασης, αλλά και ένας τόπος προσωπικής υπέρβασης. «Επειδή γενικά είμαι πολύ εσωστρεφής άνθρωπος και δεν εκτίθεμαι εύκολα, έμαθα........

© Pelop