«Χείμαρρος» πραγματικός ο Μάκης Βορίδης. Δεν άφησε τίποτα αναπάντητο ή ασχολίαστο στην κουβέντα που είχαμε μαζί του. Από την αυτοδυναμία της ΝΔ και τα σενάρια συγκυβέρνησης, μέχρι την ακρίβεια και τα Τέμπη, αλλά και -με προσωπική φόρτιση- για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, για την οποία ο πρώην υπουργός αφήνει να εννοηθεί ότι θα περάσει στην αντεπίθεση.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΥΣ ΘΕΟΔΩΡΟ ΛΟΥΛΟΥΔΗ ΚΑΙ ΚΩΣΤΑ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟ

Ακολουθούν οι κυριότερες τοποθετήσεις του Μάκη Βορίδη σε μια συνέντευξη με πανελλήνιο ενδιαφέρον, την οποία μπορείτε να δείτε ολόκληρη στο pelop.gr.

– Η κυβέρνηση βρίσκεται προς το τέλος της δεύτερης θητείας της, με πολλά πεπραγμένα, πολλές ακόμη προσδοκίες, αλλά και κριτική από τους πολίτες. Ποιες θεωρείτε ότι πρέπει να είναι οι προτεραιότητες στο χρονικό διάστημα που απομένει μέχρι τις εκλογές; Η κυβέρνηση υλοποιεί ένα σύνθετο σχέδιο, το οποίο έχει πάρα πολλές επιμέρους δράσεις. Αυτό σε μεγάλο βαθμό είναι και η επικοινωνιακή μας δυσκολία. Ξέρετε, καμιά φορά όταν πας σε ένα υπουργείο, υπάρχει η αντίληψη ότι «θέλουμε κάτι μεγάλο», «κάτι θεαματικό», κάτι το οποίο θα είναι «μία γρήγορη νίκη» για να μπορούμε να πούμε ότι «το πετύχαμε». Πλέον, δεν υπάρχουν αυτά στην Ελλάδα. Γιατί είναι μία συντεταγμένη χώρα, μια ώριμη δυτική Δημοκρατία, με εξελιγμένο θεσμικό πλαίσιο και προχωρημένους θεσμούς. Πάντοτε, βέβαια, υπάρχουν περιθώρια βελτιώσεων. Το ότι το έχουμε κατακτήσει όλο αυτό, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει δουλειά να γίνει. Αλλά δεν είναι το ίδιο σαν να πας κάπου που δεν έχει γίνει τίποτε κι επομένως το παραμικρό πράγμα φαίνεται ότι είναι συγκλονιστικό. Τι χρειάζεται τώρα;

Πάρα πολλές επιμέρους δράσεις, οι οποίες μπορούν να αλλάξουν το περιβάλλον. Να πω ένα παράδειγμα. Θέλουμε να αντιμετωπίσουμε τα ελλείμματα ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Εχουμε κάνει οριζόντια πράγματα. Εχουμε χαμηλώσει τη φορολογία. Εχουμε βελτιώσει τις συνθήκες εργασίας. Εχουμε κάνει πιο ευέλικτες τις συνθήκες αδειοδότησης. Εχουμε μειώσει τη γραφειοκρατία. Αν θες να βελτιώσεις περισσότερο την ανταγωνιστικότητα, λίγα οριζόντια έχεις. Θα μειώσεις ίσως λίγο ακόμη τη φορολογία. Αλλά πόσο κάτω θα την πας; Πρέπει να πας κλαδικά. Για παράδειγμα στα του περιφερειακού Τύπου, πρέπει να δεις τι χρειάζεται για να είναι βιώσιμος και ανταγωνιστικός. Στις ενεργοβόρες βιομηχανίες, θα θέλαμε καλύτερες τιμές ενέργειες. Πώς μπορούμε να τις κάνουμε ανταγωνιστικές; Το ίδιο ισχύει και σε κλάδους του Τουρισμού. Γιατί άλλο είναι το πεντάστερο-εξάστερο ξενοδοχείο, άλλο είναι τα δωμάτια, άλλο είναι το Airbnb. Τι θέλεις λοιπόν; Πρέπει να πας σε καθετοποιημένες πια πολιτικές κι όχι σε οριζόντιες. Αυτό είναι πάρα πολύ μικρή δουλειά. Η κυβέρνηση υλοποιεί 145 προγράμματα, 147 δράσεις και 200 επενδύσεις. Πράγματα που την ώρα που τα κοιτάς είναι πολύ δύσκολο να τα επικοινωνήσεις, όταν, όμως, οι δράσεις τελειώνουν, ξαφνικά ξυπνάμε μια μέρα και λέμε ότι η ανεργία πήγε στο 8% από το 19%. Ναι, δεν πήγε σε μια μέρα, ούτε με το πάτημα ενός κουμπιού. Πήγε με μια επίμονη στρατηγική που κρατάει καιρό, αλλά φέρνει αποτέλεσμα.

– Κύριε υπουργέ, πού υπάρχει, όμως, μεγαλύτερη λαϊκή πίεση; Δεν υπάρχει στην ακρίβεια; Δεν υπάρχει στο ζήτημα του να λειτουργούν καλύτερα οι θεσμοί για να αποφύγουμε φαινόμενα τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ; Σίγουρα η καταπολέμηση της ακρίβειας είναι βασικό. Επίσης, ειδικά τις νέες οικογένειες, ενδιαφέρει το στεγαστικό. Ασφαλώς υπάρχει ένα μεγάλο ζήτημα και στο δημογραφικό, στο οποίο βλέπουμε ότι οι πολιτικές μας δεν πετυχαίνουν. Κι επομένως κάτι πρέπει να κάνουμε και σε αυτό. Αυτό θα δημιουργήσει -όχι άμεσα- μια πίεση στο ασφαλιστικό κι, επομένως, κανείς πρέπει να προετοιμάζεται. Εγώ θα επιμείνω: Η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας είναι πολύ μεγάλο θέμα κι επομένως θα πρέπει να το δει κανείς πώς θα εξελιχθεί. Αρα αν μου λέγατε ποια είναι η ατζέντα της τρίτης τετραετίας του Κυριακού Μητσοτάκη, θα έλεγα ότι περιλαμβάνει όλα τα παραπάνω.

– Θα επιμείνουμε: Πού αισθάνεστε τη μεγαλύτερη πίεση από τον κόσμο; Κοιτάξτε. Νομίζω ότι η ακρίβεια -κι αυτό φαίνεται σε όλες τις μετρήσεις- είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα αυτή τη στιγμή. Κι εκεί, προσέξτε: Από τη μία μεριά είναι σαφές ότι έχει αυξηθεί το εισόδημα και μάλιστα πολλαπλώς. Εχει αυξηθεί και με τη μείωση φορολογίας. Εχει αυξηθεί και με τους μισθούς. Σας θυμίζω ότι μία από τις βασικές προεκλογικές μας δεσμεύσεις ήταν ο μέσος μισθός να πάει στο τέλος της θητείας μας στα 1.500 ευρώ. Τώρα είναι 1.516 ευρώ. Να μην τα προσπερνάμε αυτά. Το να πάρεις τον μέσο μισθό στα 850 ευρώ και μέσα σε μια τετραετία-τριετία, να τον πας στα 1.516 ευρώ, δεν το λες και τίποτε. Κάτι έγινε εκεί. Ακούω καμιά φορά μια κριτική από τους επιχειρηματίες: «Και τι πανηγυρίζετε με αυτό; Αφού τα πληρώνουμε εμείς τα λεφτά». Σύμφωνοι. Εν μέρει ισχύει. Γιατί υπάρχει κι ένα κομμάτι αυξήσεως το οποίο είναι μέσα από την αύξηση της ζήτησης για χέρια στην αγορά εργασίας. Με τη μείωση της ανεργίας. Το οποίο το προσπερνάμε. Η ανεργία είναι σε χαμηλά επίπεδα. Μιλάμε για έναν κόσμο, ο οποίος ήταν στο ταμείο. Επαιρνε 450 ευρώ κι αυτή τη στιγμή δουλεύει κανονικά. Μιλάμε για εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους.

– Μόνο η ακρίβεια είναι, όμως; Δεν είναι και η αγοραστική δύναμη........

© Pelop