Çocuğumuz kız olsun erkek olsun hem sosyal hem de tinsel açıdan sağlıklı gelişimi için babasıyla düzenli doğru, sevgi, saygı ve güvene dayalı bir ilişkiye gereksinimi var. Erinç içinde bir aile yaşamında anne ve babanın çocuklarına örnek olması, onlara olağanüstü davranış, duygu, özgüven, özsaygı, yetenek, beceri kazandırır.

Evde anne ya da baba örneğinin olmaması, çocukların kolunu kanadını kırar. Bir kuş örneğinde olduğu gibi çocuk da iki güçlü kanadıyla çıkar yaşam yolculuğuna. Ebeveynlerinden biri olmadığında çocuk, tek kanatla uçmaya çalışır yaşamın azgın yellerine karşı. Tek kanatla bir kuş nasıl uçamıyorsa çocuk da yaşam savaşımında ağır aksak yol alır. Uçamayıp düşen çocuk, çoğu zaman kurda kuşa yem olur.

Baba, çocuk için sırtını dayadığı dağdır. O dağ; onu çocukluğunun sert fırtınalarından, ergenlik döneminin azgın sellerinden, gençlik döneminin içten içe yanan volkanın alevlerinden, yaşamla savaşıma hazırlandığı her an yüreğinde kopan güçlü depremlerden, kavurucu sıcaklardan, susuzluktan, sert soğuklardan korumak için yaslanacağı bir omuzdur. O omuzun yok olmasıyla çocuk, büyük bir uçurumun kıyısına itilir. Hem duygusal hem de düşünsel eksikliğin yoksunluğunda boşuna bir arayışın kısır döngüsünde amaçsızca dönüp durur. Ne yazık ki çoğu zaman çocuğun bedenini, usunu, yüreğini........

© Önce Vatan