Bu günkü kısa yazımı iş hayatı ve işletme biliminden biraz olsun ayrılarak, hayat ve yaşlılık konusunda yazmak istedim. Yaşlılık için en sevdiğim benzetmem onun giderek artan yalnızlık olduğudur. Bizler ebet çok genç yaşlardayken de çeşitli hastalıklara tutulabiliriz, elbet çok genç yaşlarda da emrihak vaki olabilir… benim ölümle ve ölümün yaş tanımadığı ile tanışmam 16 yaşındayken babaannemin, dedemin ve ardından benim çocukluk kahramanım olan anneannemin peş peşe vefatı ile olmuştur. Ancak Lise ikinci sınıfta sıra arkadaşım ve canım dostum olan İzzet AYAYDIN kardeşimin de hemen hemen aynı tarihlerde testis kanserine yakalanarak vefatı ölümün yaş baş tanımadığını genç yaşımda öğretmişti bana.

Yaşlılık yalnızlıktır dememin sebebi elbet anlayacağınız gibi, önce büyüklerimizin, nene, dede, baba, anne, teyzeler olmak üzere bizleri terk etmesi, yaş ilerledikçe de birer ikişer eş, dost, akraba ve arkadaşlarımızın bizlerden ayrılmasıdır. Evet can dostlarım, yaşlılık giderek artan ve derinleşen bir yalnızlık girdabıdır. Bu günkü yazımda yalnızlaşmamızı önleyemese de yaşlanmamızı geciktirecek bazı tespitlerimi sizlerle paylaşmak istiyorum.

Hayat........

© ngazete