Bazı maçlar vardır, saha bir arenadan çok dev bir rüya kapanı gibi işler. O kapanın arasından süzülen umutlar, kimi zaman bir topun sekmesiyle, kimi zaman ayakların ağırlaşmasıyla sızar. Rotterdam’ın soğuk rüzgarında Fenerbahçe’nin orta sahası, bir evin kırık çatısı gibi; üstümüzü örtmüyor, yağmurdan korumuyor, sadece ıslanmayı bekliyor.

Feyenoord’un o baş döndüren ilk 20 dakikası… Sanırsınız ki Hollanda’da çocuklar sütle değil, tempoyla büyüyor. Quinten Timber, Amrabat ve Fred’in sırtına dev bir ayna tutmuş: "Bakın, orta sahada nasıl hareket edilir, nasıl nefes alınır, nasıl yaşam akar?" Timber’in golü, aslında Fenerbahçe orta sahasının kayıp ilanıydı: “Gören var mı?”. Sanki ortada Fred ve Amrabat değil, okul servisini kaçırmış iki çocuk koşuşturuyordu.

Ve ne acıdır ki, Fenerbahçe’nin merkezi öylesine boştu ki, Feyenoord’un iki stoperi, Watanabe ve Ahmedhodzic, kendi ceza sahasından başlayıp Fenerbahçe'nin kalbine kadar, bir köy yolunda yürür gibi elini kolunu sallayarak geldi. Sanki........

© Nefes