İzmir'de o çok özlediğimiz yağmurlar günlerdir devam ediyor. Her ne kadar içeride hapsolmuş gibi hissedip dışarı çıkamasak da, en azından barajlarımızın dolacak olması bu esareti hafifletiyor.

Birden bardaktan boşanırcasına yağan yağmurun ardından, bulutlar sanki nefes almak ve toprağın güneşe "merhaba" demesine müsaade etmek için bir kenara çekiliyor; güneşle toprağın öpüşmesine vesile oluyordu ve tekrar yağmaya başlıyordu. Her ne kadar yıllardır özlediğimiz o kar İzmir'e uğramasa, çocukluğumuzun Erzurum’unu hatırlatmasa da, yine de yağmur yüzümüzü güldürmeye yetti.

Harika hadiseler meydana geliyor; masmavi gökyüzünü bir anda kaplayan bulutlardan, adeta canlıların üzerine süt sağılır gibi rahmet indiriliyor. Günlerdir dışarı çıkamasak bile kuraklığın bitecek olmasına seviniyor; rahmetin ne kadar büyük bir nimet olduğunu çok daha derinden idrak ederek şükrediyoruz.

Biz ne çok nimeti göz ardı ediyoruz, göremiyoruz, farkında olamıyoruz... Sular kesildiğinde suyun, yağmur yağmadığında yağmurun kıymeti ne kadar da aşikâr oluyor. İnsan gayriihtiyari şu duayı yapmaktan geri duramıyor: "Allah'ım, bugüne kadar indirmiş olduğun bütün........

© Milat