(Uzaklardan Genç Kardeşlerime Açık Mektup)

Sevgili gençler! Aramızdaki binlerce kilometrelik mesafeye rağmen, bu satırları yazarken yanı başınızda, sizinle aynı gökyüzünün altına sığınmış gibi hissediyorum. Kalbimin ritmi sizinle atıyor; kaygılarım kaygılarınızla, umutlarım ise gözlerinizdeki o taze ışıltıyla besleniyor. Gelin, aramızdaki bütün mesafeleri kaldıralım; kelimelerin en duru, kalbin en yalın haliyle iki dert ortağı gibi diz dize verip dertleşelim.

Sevgili gençler! Memleketten uzakta, modern dünyanın parıltılı ve bir o kadar da kalabalık sokaklarında her gün genç insanları gözlemliyorum. İtiraf etmeliyim ki, dışarıdan son derece cazip ve eksiksiz görünen bu düzenin tam ortasında, insanlık adına içimde derin bir hüzün birikiyor. Burada genç ruhların nasıl büyük bir köksüzlük girdabına yakalandığını, aile ve aidiyet bağlarının nasıl sessizce çözüldüğünü bizzat görüyorum. Her şeyin baş döndürücü bir hızla tüketildiği, maddenin bol ama mananın kıt olduğu bu iklimde; sırtını yaslayacak 1500 yıllık bir medeniyet çınarı bulamayan körpe zihinler, ne yazık ki derin bir yalnızlığın ve yön kaybının içinde savruluyor. Bu manzaraya birilerini yermek ya da suçlamak için değil; bilakis insan olarak gerçekten yüreğim sızlayarak, üzülerek tanıklık ediyorum. Tam da bu noktada, gözlerimi ufka, oradaki sizlere çeviriyorum.

Genç kardeşlerim! Sizler, tesadüfen o topraklarda yaşayan birer isimden ibaret değilsiniz. Arkanızda, çağları kapatıp çağları açan, insanı yaşatmayı en kutsal vazife........

© Milat