Kıymetli okurlarım, bugünkü yazımda eşya ile insan arasındaki ünsiyetten bahsedeceğim.

Beşikten başlayıp mezara kadar uzanan hayat yolculuğumuzda eşyalar, yanımızda olan sessiz bir yol arkadaşıdır. Bebeğin, ilk eşyası oyuncağıdır. Çocuk büyüdükçe eşyaları çeşitlenir, gençlikte telefon, bilgisayar, otomobil devreye girer. Evlilikle birlikte eşyalarımız çoğalır, yıllar geçtikçe dolaplarımız eşyalar ile dolmaktadır.

Yıllar önce, bir proje kapsamında kurumumuzun teknik personeline eğitim vermek üzere Japonya’dan bir mühendis gelmişti. Eğitimin hemen başında ön sıralarda oturan kadın bir mühendis arkadaşımızın masasında duran cep telefonu Japon hocanın dikkatini çekti. Tercüman aracılığıyla arkadaşımızdan izin isteyerek bir soru sordu:

“Bu telefonu neden aldınız?”

Arkadaşımız, eski telefonunun donduğunu, zaman zaman açılmadığını ve bu nedenle yeni bir telefon aldığını söyledi.

Japon mühendis bu kez sordu:

“Eski telefonun tamir edilmesi mümkün değil miydi?”

Arkadaşımız, tamir ettirmekle uğraşmak istemediğini söyledi.

Bunun üzerine hoca cebinden kendi telefonunu çıkardı. Tuşlu, oldukça eski bir telefondu. Telefonun üzerindeki rakamların birçoğu silinmişti. Fakat hoca, silinen rakamların üzerini kalemle yeniden yazmıştı.

Telefonunu göstererek şöyle dedi:

“Bakın, bu benim telefonum. Tuşların üzerindeki rakamlar silindi. Ben de yeniden yazdım. Telefon çalışmadığı ve tamiri........

© Milat