13.09.2026 20:54 2026-09-13T20:54:00 03:00

Velhasıl, bazı gidişler çoktan gerçekleşmiş oluyor da insan bunu ancak geride bekleyecek bir şey kalmadığında fark ediyor.

Mesafe, ayrılığın yalnızca görünen tarafı. Beden bir yerden uzaklaşabiliyor; zihin ise bir süre daha eski odalarda dolaşıyor. Yarım kalmış cümleler, söylenmemiş sözler, belki bir gün yeniden kurulacağı düşünülen bağlar…

Bir ihtimal hep açık kalıyor. Asıl gidiş, o ihtimalin de sustuğu yerde başlıyor.

Son bir sesin gelmeyeceği, bir kapının yeniden aralanmayacağı anlaşıldığında geriye tuhaf bir ürperti kalıyor. Bu, dönme arzusundan çok, yıllarca bir şeylerin kapladığı yerin ansızın boşalmasına benziyor.

Çünkü geçmiş yalnızca hatıra bırakmıyor; kendine yer de açıyor. O yer boşaldığında insan önce ferahlamıyor. Bir süre neyin eksildiğini anlamaya çalışıyor. Sonra sessizlik yerleşiyor.

Bir başka sessizlik de muhasebenin ardından geliyor.

“Acaba sebep bende miydi?”

Bu soru sık........

© Mardin Life