İnsanların güzel bir maksatla ve bir fikir etrafında bir sosyal dayanışma içine girmeye ihtiyaç duymalarını ve ‘cemaat’ oluşturmalarını anlayabilirim.

Benzer ifadeleri tarikatlar için de kullanabilirim.

Böyle yapılarda bir irşad edicinin, bir mürşidin bulunması lazım.

Tasavvufi gelenekte ‘mürşid’e çok büyük kuvvetler izafe ediliyor. Bir ‘kutub’un alemi çekip çevirmesi, bu dünyanın ve öteki dünyanın işlerini idare etmesi gibi kuvvetler.

Bunlar gerçekliği kanıtlanabilir şeyler değil. Eğer inanabilirsen inanırsın.

Bir de süluk edebilmen için senin tercih ettiğin ya da intisap ettiğin mürşidin diğerlerinden üstün olduğundan emin olman lazım.

Bir insanın buna ikna olması zor. Ancak tabiatın yatkınsa, ikna olmaya meylin varsa ikna olabilirsin.

Bende öyle bir meyil hiç olmadı.

Mamafih bunlar asırlar içinde teşekkül etmiş gelenekler.

İnsanların bir kısmı da güzel niyetlerle bu gelenekleri benimsemiş. Bir yola ittiba etmiş.

İşin içinde İslam’a uymayan, insan haysiyetine uymayan şeyler, saçma sapan ritüeller yoksa hariçten gazel okumam gerekmez.

Ama tapınmayı andıran ilişkiler varsa hariçten bunun yanlış olduğunu, bir sapma olduğunu söyleyebilirim.

Bugünlerde halk arasında ‘Süleymancılar’ tabir edilen cemaate yönelik büyük bir operasyon yapılıyor.

(Bu topluluk kendileri için ‘Süleymancı’ değil ‘Süleymanlı’ tabirini tercih ediyor.)

Büyük ithamlar, acayip paralı pullu işler.

Bu ithamların doğru olduğunu varsayarak bir şeyler yazmak yargının memleketimizdeki işleyiş veya işletiliş şekli dikkate........

© Karar