LAĞIMDAN ÇIKAN ŞEYTANLAR!
Duymayan yoktur sanırım bu kötü, hırsızlığı teşvik eden atasözünü: “Devlet malı deniz, yemeyen keriz(domuz).” Yine çok ünlü bir atasözümüz daha vardır ünlenmiş olarak(!) kıvanç duyulacak: “Bal tutan parmağını yalar.” Birincisinde çalmayanı, devletin, milletin parasını, malını yemeyeni resmen aşağılıyor; ikincisinde de ballı-börekli işlerde çalışanın mutlaka parmağına yapışır, sızar, bulaşır, “hapur hupur, şapur şupur yala(r)yacaksın” diyor.
“Atalarımız” diye övünmekten gurur duyulan Osmanlı’da “denizden keriz olmamak için damlalar aşıranlar, yağlı, ballı, börekli, çörekli parmaklarını yalayanlardan ötürü pek çok isyanlar olmuştur, pek çok halk hareketleri… Tümü de kanlı bir şekilde bastırılmış, haklarında “öldürülmeleri, eşleri ve çocukları ganimet olarak alınmaları vaciptir” gibi insanlık dışı fetvalar da verilmiştir. 105 yıl süren Celali İsyanlarından söz etmeyeceğim. Tarihe “Lale Devrini sonlandıran” isyan olarak geçen “Patrona Halil” isyanından söz edeceğim:
Tarihler, “28 Eylül 1730 tarihinde başlayan ve Lale Devri’ni sona erdiren bir halk ve yeniçeri başkaldırısıdır” diye yazıyor. / Yine tarihler yazıyor, torba değil ki ağzını büzüp susturasın, ya da tutuklayıp gazeteciler gibi içeri tıkasın: “Kötü mali politikalar, devletin artan harcamaları, halkın omuzuna binen ağır vergiler, yüksek enflasyon; saray erkinin ve devlet yöneticilerinin lüks, eğlencesi, zevk içerisinde savurgan bir hayat yaşaması, halkın ve esnafın kinini ve nefretini üzerine çekmişti.”
Damat İbrahim Paşa’nın ülkenin içinde ve dışında uyguladığı yanlış politikalar askerin huzursuzluğuna ve bürokrasiye duyulan güvensizliğin büyümesine neden oldu. / Maaşlar zamanında ödenmedi, piyasa durgunlaştı, yönetime karşı büyük bir hoşnutsuzluk duyuldu.
Yine tarihler yazıyor, “yanına topladığı ayaktakımı-baldırı çıplaklar ile bu düzene isyan eden Patrona Halil, Muslu Beşe ve Emir Ali, halkı ve........
