Jeugdzorg beschermt narcistische ouders, en noemt het co-ouderschap

Forensisch psycholoog

Mijn dochter van 12 komt vorige week hyperventilerend uit een gesprek met haar vader en het ouder-kindteam gerend. "Ik kan niet ademhalen," roept ze, terwijl ze mij met grote ogen aankijkt en de tranen over haar wangen rollen.

"Het heeft geen zin, hij begrijpt het niet," zegt ze met trillende stem.

Nadat ik haar gekalmeerd heb, legt ze uit dat ze had gevraagd of ze weg mocht, maar dit niet was toegestaan. Met opgeheven kin - trots - vertelt ze dat ze zelf is weggelopen, ondanks het verbod.

De professionals zien een betrokken vader die zijn best doet. Het gesprek was 'constructief', wordt er achteraf gemeld. Ik zie een kind dat leert dat haar "nee" niet telt. Dat is een andere realiteit.

Het systeem gelooft dat kinderen beide ouders nodig hebben. Dat je een band moet opbouwen. Dat je naar het positieve moet blijven zoeken.

Maar wat als één ouder veiligheid biedt en de ander niet in staat is tot echte verbinding? Dan vraag je een kind om te leven in een illusie. Om emotioneel misbruik te normaliseren.

Illusies beschermen niet. Ze houden patronen in stand. Wanneer ik benoem dat haar vader geen inlevingsvermogen heeft - en mijn dochter aangeeft dit elke dag te voelen - word ik beticht van "ouderverstoting". En zij wordt niet gehoord, omdat we ons zogenaamd moeten richten op wat er wel goed gaat.

Kinderen verdienen de realiteit, hoe hard die ook is. Want alleen daarin leren ze herkennen bij wie ze veilig zijn en bij wie niet. Dat is geen wreedheid.........

© Joop