Hij Die Niet Genoemd Mag Worden

Met mijn Oekraïens beginners groepje Nederlands was ik deze week aangekomen bij het woorden die met huis te maken hadden. We leerden dak, raam, muur, flat, balkon en tuin. En om de kennis te oefenen beantwoorden we vragen over hoe de cursisten woonden, hoeveel deuren hun huizen hadden, hun tuin, garage, schuur. Dat zijn complexe onderwerpen voor iemand die de taal nog maar beperkt beheerst. Overmoedig geworden drukte ik nog even door en vroeg naar het uitzicht vanaf de flat op de 5de etage van 1 van mijn cursisten.

Deze al wat oudere cursist keek wat moedeloos en met wat steun van haar medecursisten legde ze uit de de flat er niet meer was. Alles was kapot. Ze had niets meer, behalve wat in haar kleine kamertje in het opvangcentrum was verzameld. Ik raak niet snel van mijn stuk in een gesprek, maar ik verstilde echt even. Na een zwakke poging om haar enigszins te troosten ging ik, wat geforceerd, naar de volgende cursist en vroeg naar de boerderij waar ik wist dat ze woonde. Hoeveel schuren, dieren, deuren en hoeveel grond. Uiteindelijk vroeg ik naar het aantal ramen in de boerderij. Ze lachte enigszins zenuwachtig. Er zaten geen ramen meer in de boerderij. Het is allemaal kapot en haar man en oudste kind proberen de boerderij draaiende te houden terwijl zij probeert haar minderjarige zoon een toekomst te geven in ons land. Zowel de flat als de boerderij staan in het oosten van de Oekraïne op enige afstand van het front. Hoe mensen overleven in die regio kunnen wij ons nauwelijks voorstellen. Het leven van mensen die hier “veilig” zijn zouden veel van ons ook niet volhouden.

De meeste Oekraïners in Nederland klagen niet. Ik weet niet of het kracht is of een cultuur van doorzetten, hopend op betere tijden. Wellicht is het de taalbarrière of het........

© Joop