'Nuttige idioten', gebruikt door sluwe politici

Ik zag hem staan op televisie. Een man in Loosdrecht, opgewonden bijna, alsof hij eindelijk hardop mocht zeggen wat al maanden of misschien jaren in hem had zitten broeien. “Dit is nog maar het begin,” zei hij. “Het gaat nog veel erger worden.” En daarna, met een vreemde grijns: “Dat geweld? Dat vind ik geweldig.”

Hij sprak niet alsof hij het over een opvanglocatie had waar straks mensen slapen die op de vlucht zijn voor geweld. Niet over hulpverleners, agenten of brandweermensen die daar gewoon hun werk doen. Hij sprak alsof hij het over een wedstrijd had, over spektakel, over een avond waarop eindelijk eens iets gebeurde en waarin hij een hoofdrol had.

“De asielzoekers horen hier niet”, zei hij, “pas als ze allemaal weg zijn, wordt het weer rustig.” En ik dacht: nee, rust is hier allang niet meer het doel. Wat ik zag, herkende ik namelijk uit mijn werk. Ik werk al jaren met slachtoffers van psychisch geweld en dwingende controle, en dat begint niet met openlijk geweld. Het begint veel subtieler. Met sfeer, met spanning, met verhalen die zich eindeloos herhalen totdat ze onderdeel worden van iemands emotionele werkelijkheid.

Mensen komen stap voor stap in een klimaat van dreiging. Ze leren voortdurend anticiperen en de grens van wat........

© Joop