Günde en az kırk defa, Allah’ın (c.c.) huzurunda, varoluşun en derin yakarışını dilimize pelesenk ediyoruz: “Bizi dosdoğru yola/sırat-ı müstakime ilet.” Fatiha Suresi’nde yükselen bu nida, sadece bir ibadet ve dua değil; nizamın, düşüncenin, itikadın, ahlâkın ve adâletin gök kubbesini kuran devasa bir doğru istikamet talebidir.

Ancak ne acıdır ki, seccadeden kalktığımızda o yolun hakikatini, dünyanın gürültüsünde, dijital ekranların parıltısında bırakıyoruz. Sırat-ı Müstakim, aklın ve vahye dayalı İslâm dininin rehberliğinde, dünya hayatında her türlü savrulmadan azade kalarak Ehl-i Sünnet ve’l-Cemaat yolunda yürüme sanatıdır.

Rabbimiz En’âm Suresi’nde bizi tek bir ana caddeye çağırırken, çoğul yolların bizi parçalayacağı uyarısını yapıyor. İstikametin kaybı, sadece bir günah listesi değil; bir ümmetin sosyolojik olarak dağılması, zihnî olarak sömürgeleştirilmesidir.

Ehl-i Sünnet ve’l-Cemaat; sadece bir mezhep etiketi veya tarihî bir ekol adı değil, Kur’ân-ı Kerim’in ruhu ve rehberliği, Resûlullah’ın (s.a.v.) sünneti ve izi, ashab-ı kiramın nurlu adımları ve enbiyanın varisleri mürşid ulemanın bu mirası taşımasıyla örülmüş olan Sırat-ı Müstakim’in ta kendisidir.

Bu yol, İslâm’ın “bilgi güvenliği ve doğru itikad sistemi”dir. İlim geleneğimizdeki “İsnad dindendir; isnad olmasa herkes istediğini söyler” ilkesi, bilginin kaynağını namus bilen bir medeniyetin sigortasıdır.

Sahih-i Müslim’in mukaddimesindeki o muazzam rivayet zinciri hassasiyeti, bugün dijital çöplüğe dönen dünyada en büyük ihtiyacımız olan "kaynak-usul-hesap verebilirlik" ölçüsünü bize bin yıl öncesinden sunmaktadır.

Biz bu ana caddeyi terk edip tali yollara saptığımızda, her rüzgârın önünde savrulan, kendi kavramlarına yabancılaşmış bir ümmetin hüzünlü hikâyesini izlemeye mahkûm kalırız.

İstatistiklerin soğuk dili, aslında sıcak bir trajediyi fısıldıyor: Bugün dünya Müslüman nüfusu 2 milyara ulaşmış, Sünnî ana gövde ise %90 bandında seyretmektedir. Ancak "sayı", tek başına "birlik şuuru" üretmiyor.

Türkiye’de "insanlara güvenebilirim" diyenlerin oranının %14’lerde kalması, toplumsal tutkalımızın zayıfladığını gösteriyor.

Güvenin bittiği yerde cemaat kardeşliği, yerini "kamp çatışmalarına" bırakır. Ehl-i Sünnet’in en büyük ahlâkî kilitlerinden biri olan "Ehl-i Kıble" hassasiyeti; aynı yöne dönenleri tekfir etmeme, dışlamama ve bütünleştirme iradesidir.

Bugünün zehirli nefret dili ve dijital linç kültürü karşısında bu ilke, marjinal uçlara karşı merkezî bir emniyet şerididir.

Modern çağda "istikamet" tartışmasını zorlaştıran şey sadece cehalet değil, dijital hızın ruhu esir almasıdır.

Türkiye’de internet kullanımının %90,9’a ulaşması, dinî ve ahlâkî bilginin artık algoritmalara emanet edildiğini gösteriyor. Sosyal medyada yanlış bilginin doğrudan %70 daha hızlı yayılması, "en çok bağıranın" hakikat sahibi sanılmasına yol açıyor.

Gazâlî’nin işaret ettiği o "kılıç sırtı" yol; öfkenin dilini, şehvetin reklamını ve aklın kibrini terbiye eden bir ahlâk mimarisidir. Algoritmaların bizi kutuplaştırdığı bu çağda, Ehl-i Sünnet’in "itidal" (denge) fikri, modern insanın yaşadığı mana krizine ve ahlâkî erozyona karşı yegâne limandır.

Bu savrulmadan kurtuluşun yolu, geçmişi bir "şekil" olarak kopyalamak değil; geçmişin o sarsılmaz "usulünü" bugünün diline tercüme etmektir. Çözüm; eğitimi sadece kuru bilgi yüklemekten çıkarıp "edep ve muhakeme" merkezli bir şuur inşasına dönüştürmekte, medyada dezenformasyona karşı "dijital feraset" kalkanını kuşanmaktadır.

Aileler, çocuklarına sadece dinin "etiketini" değil, Hz. Ebubekir’in sadakatini, Hz. Ömer’in adâletini, Hz. Osman’ın edebini ve Hz. Ali’nin ilmini bir "yaşama ahlâkı" olarak aşılamalıdır. Kurumlar ise bu hazineyi "yaşayan bir ruh" olarak sunamadığı sürece, gençlerimiz köklerinden kopup küresel kültür işgalinin gönüllü mültecileri olmaya devam edecektir.

Unutmamak gerekir ki; yolunu kaybeden bir insan bir süre sonra kendini kaybeder, istikametini kaybeden bir toplum ise geleceğini başkalarının haritalarından okumaya mahkûm olur.

Özet olarak, “Bizi dosdoğru yola ilet” yakarışı, sadece dilde kalan bir ibadet değil; akıl, vahiy ve itidal ekseninde hayatın tamamını kuşatan, toplumsal birliği ve şahsî vakarımızı koruyan sarsılmaz bir istikamet talebidir. İslâm’ın "ana caddesi" olan Ehl-i Sünnet ve’l-Cemaat yolu ve vahye dayalı geleneği, bu yolu aşırılıklardan ve parçalanmadan koruyan manevî ve kurumsal bir “bilgi güvenliği sistemi” olarak; dijitalleşmenin, dezenformasyonun ve kutuplaştırıcı dilin oluşturduğu ruhî mültecilik riskine karşı en güçlü kalemizdir.

Günümüzde bilginin hızı, hikmeti geride bırakıp, hakikat, "tıklanma" sayılarına kurban edilirken; kurtuluşun yolu, ashabın nurlu ilim, itikad, fıkıh ve tasavvuf mirasını, "isnad" ahlâkını ve kuşatıcı merhamet dilini modern çağın ihtiyaçlarına tercüme ederek; aileyi, medyayı ve eğitimi yeniden birer “istikamet mektebi” haline getirmekten geçmektedir.

İstikamet, bir seçenek değil; dijital çöllerin karanlık haritalarında kaybolmamak için kuşanmamız gereken yegâne beka şartıdır.

Kendi ruh pusulasını kadim usulün ve sarsılmaz bir denge ahlâkının ışığıyla tahkim etmeyen bir toplum ve millet; yönünü başkalarının tayin ettiği bir savrulmanın içinde önce hikmetini, sonra kimliğini kaybetmeye mahkûmdur.

Senin ana cadden, Arş’a bağlanan o sarsılmaz iptir; o ipi elinden bıraktığında düştüğün yer, sadece bir inanç boşluğu değil, bir medeniyetin intiharıdır. Uyanmak iyidir; çünkü Sırat-ı Müstakim bir seçenek değil, insan kalabilmenin yegâne şartıdır!

Kendi köklerine, yani ashabın alnındaki ve mürşidlerin kalbindeki o nûra dönmeyen bir millet, modern çağın dijital çöllerinde serap peşinde koşarken susuzluktan ölmeye mahkûmdur.

Mahşer meydanında en çok "tıklananlar", en çok "bilenler" veya en çok “konuşanlar” değil, o kılıç sırtı yolda en "doğru yürüyenler" kurtulacaktır; bugün hangi yolda yürüdüğüne iyi bak, çünkü varacağın yer seçtiğin yolun sonu olacaktır!

© İstiklal