Sendedir hayat; derinden ve mühürlenmiş bir vakte kadar tükenmeden, Bilirim, ruhun ve bedenin mayasına sensin su veren.

Uzun yıllar geçmiş bir el yetişmemiş taşlaşmış toprağına gül diken, Uzak diyarlardaki mağaralar kadar sessiz ve kimsesizsin ey can!

Asude baharların oldu bazen yemyeşil yediveren, Rengârenk neşene hayaller çizen.

Umut muhkem bir kale gibiydi sende her bir zorluğa direnen, Güneş çıkıp çizdiğin bulutları kenara çekmeden.

Okyanus kıyılarına vuran gelgitlerin oldu adına gençlik denilen, İçinde yürüyen ayak seslerine benzerdi öfken ve neşen.

Ve tanışmıştın sevda ile seni kaptan kaba koyan, Devirdin amansız bir ihtilal ile akıl sultanının tahtını o........

© İnsaniyet