Nihayet Dünya Kupası’nda gol atabildik.Nihayet bir maç kazanabildik.Üstelik ev sahibi Amerika'yı yenerek.​Şimdi şükür mü edelim, kurban mı keselim? Yok, gerek yok. Çünkü ne yazık ki elendik. Boynu bükük bir şekilde evimize dönüyoruz. Attığımız üç gol ve bu galibiyet elbette önemlidir.Elbette prestijdir.Ama neye yarar.Çünkü acı gerçeğin üstünü örtmeye yetmiyor.Gerçek şu ki: Bu turnuva son 90 dakikada değil; Avustralya ve Paraguay maçlarında kaybedildi. Ardında kalan ise sadece bir erken veda değil; Türk futbolunun kendi elleriyle yeşil sahalara gömdüğü umuduydu.​Yıllardır kulaklarımızı tırmalayan o meşhur melodi neydi? “Altın jenerasyon geliyor…”​Milyon avroluk kontratların arkasına saklanmış, Avrupa liglerinin parıltılı ışıkları altında gözümüzü boyayan o "müthiş yetenekler", Dünya Kupası sahnesinde gerçeğin sert duvarına tosladı.​Ancak sorun sadece futbolcular ya da teknik direktör değil. Çünkü balık........

© HalkTV