Bir zamanlar o memlekette insanlar çocuklarına “Oku, bir meslek edin, çalış; kimseye muhtaç olma.” dermiş. Öğretmenin, ustanın, çiftçinin bir itibarı varmış. Zengin değillermiş ama emeğin insanı bir yere götüreceğine inanırlarmış. Hatta ülkeyi yıllarca yönetmiş, şiirler yazan yaşlı bir başbakan öldüğünde, geride kalan mütevazı hayatına bakıp kimse şaşırmamış. Devleti yönetmekle servet sahibi olmak aynı şey sayılmazmış.

Sonra memleketin masalı değişmiş.

Çalışanın ay sonunu getiremediği, üretenin borcunu ödeyemediği yıllar başlamış. Ama tuhaftır; geçinmek zorlaştıkça zengin olmak kolaymış gibi anlatılır olmuş. Her ekranda bir kazanç kapısı, her telefonda bir talih fırsatı belirmiş. Eskiden “Ne iş yapıyorsun?” diye soranlar, artık “Neye girdin, kaça katladın?” diye soruyormuş.

Ülkenin yüksek katlarında oturanlar kimseye “Çalışmayı bırakın.” dememiş elbette. Yalnızca çalışarak bir hayat kurmayı her yıl biraz daha zorlaştırmışlar. Sonra insanların önüne rengârenk umut kapıları açmışlar.........

© HalkTV