“Kimseyi kaybetmemek için kendini kaybetme.” Bazen insan, sevilmek uğruna kendinden vazgeçebileceğine inanır. Biraz daha alttan alırsam… Biraz daha sabredersem… Biraz daha görmezden gelirsem… Belki bu sefer olur. Belki bu sefer beni gerçekten sever.

Ama işin en kırılgan gerçeği şudur: Kendinden vazgeçerek kazandığın hiçbir sevgi, sana ait değildir. Çünkü sen orada yoksundur. Senin yerine, kabul görmek için şekil değiştiren bir “versiyonun” vardır.

İnsan ilişkilerinde en sık yapılan hatalardan biri, sevgiyi bir “hak ediş mücadelesi” gibi görmektir. Oysa sağlıklı bağ kurma biçimleri, birinin sevgisini kazanmak için çaba harcamayı değil; zaten olduğun halinle kabul görebilmeyi içerir.

Psikolojik açıdan baktığımızda, bu durumun kökeni çoğu zaman erken dönem yaşantılara dayanır. Koşullu sevgiyle büyüyen bireyler, yetişkinlikte de aynı döngüyü tekrar eder: “Sevilmek için iyi olmalıyım.” “Sevilmek için sorun çıkarmamalıyım.” “Sevilmek için daha fazlasını vermeliyim.” Ve böylece kişi, fark etmeden kendini silikleştirir.

Tam da bu noktada hayat bazen bizi durdurur. Bir kırgınlıkla, bir hayal kırıklığıyla ya da artık içimize........

© Haberton