Belki de en az baktığımız yere…En görülmeyene, en az sorulana.

Bir dervişe sormuşlar: "Allah'la aran nasıl?"

Demiş ki: "Nasıl olacak, hep O'nun dediği oluyor."

Belki de sıradan bir soruydu. Günlük bir hâl-hatır. Ama cevap, sıradanlığı paramparça etti.

Allah'la Aramız Nasıl?

Peki derviş nereden biliyor hep O'nun dediğinin olduğunu?

Bu bir gözlem değil, bir imandan başlıyor: Allah'ın her şeyi yarattığını, dilediğini yaptığını, hiçbir şeyin O'nun izni dışında olmadığını zaten biliyor —bu, sorgusuz kabul edilen bir hakikat. Ama bu bilgi, yıllar içinde yaşanan bir teslimiyetle öyle içine işlemiş ki, artık sadece "biliyorum" demiyor, *yaşıyor*. Kendi isteği ile Allah'ın takdiri arasındaki fark, onun için çoktan erimiş.

Derviş bunu bize öğretmek için söylemedi aslında. Kendi hakikatini dile getirdi, o kadar. Ayna olan biz olduk, onun sözünde kendimizi görmeye çalışan biz.

Bizim durumumuz nasıl? Biz de biliyoruz aslında "her şey O'nun takdiriyle" demeyi çok iyi biliriz. Ama bu bilgi, bizde hâl'e dönüşmüş mü, yoksa sadece dilimizde kalan bir cümle mi?

Allah'ın varlığına inanmakla, Allah'ı hayatın içinde hesaba katmak arasında ne kadar mesafe var?

Peki bizim Allah'la aramız nasıl?

Alışverişte neredeyiz?

Peki bu sorunun neresindeyiz?

Çocuğumuza isim koyarken saatlerce araştırırız, anlamına bakarız Kur'an'dan kısa bir sure ezberletmek için o kadar vaktimiz oluyor mu?

Peki, bir soru daha sorsak:

Allah kim? Ne kadar tanıyoruz O'nu? Ve gerçekte kime iman ediyoruz?

Hep sorulur ya : eşinle aran nasıl, çocuklarınla aran nasıl. Aslında mesele seviyor musun?” bile değil — kime karşı hazır olduğumuz.

Sevdiğimizin mesajını bekleriz. Patronumuzun aramasını önemseriz. Müşterinin, çocuğumuzun çağrısını duyarız, hemen döneriz.

Peki ezan okunduğunda içimizden ne geçiyor — "şimdi değil" mi diyoruz?

Bunların hepsine bir cevabımız var aslında.

Ama........

© Habername