(Bir Çağın Vicdan Kaydı)

Beyaz Örtü, Silinmeyen Kir

Melekler beyaz şarkılar söylüyor bu kirli kente. Kar yağıyor, şehir örtünüyor. Ama örtü ne kadar beyaz olursa olsun, altındaki kir silinmiyor. Rabbimiz “Ruhunuzu arındırın” diye fısıldıyor; biz ise kirli ellerimizle yüzümüzü sıvazlıyoruz hâlâ. Israrla ve utanmadan.

Güncellenen Dünya, Eskiyen Vicdan

Yıllar geçti, takvimler değişti, uygulamalar güncellendi. Vicdan ise sürüm düşürdü. Beni benden iyi bildiğini iddia eden algoritmalar var artık; beni benden önce tanıyan istatistikler… “Ne isteyebilirsin?” diye soruyor ekranlar. Her şeyi biliyorlar ama bir şeyi bilmiyorlar: Ruhumun neye ihtiyacı olduğunu.

Tarafsızlığın Park Yeri

“Kimseyi üzmemeliyim” diye başlıyor artık her cümle ve birilerinin daha çok üzülmesiyle bitiyor. “Tarafsız kalıyorum” demek, zulmün yanına park etmekten başka ne ki? “Kendin ol!” diye bağırıyor her köşe ama sesin sahibi belirsiz, kaynağı sponsorlu, niyeti muğlak. Herkes kendisi olmaya çalışırken, kimse kimse olamadı.

Derin Dondurucuda Saklanan Hayatlar

Kış geldi yine; Ocak... Beyaz bir sessizlik hakim. Yüreklerimiz derin dondurucuda, hiç bozulmadan bekliyor. Hayallerimiz ise tek sezonluk bir dizi kadar kısa ömürlü. Bu çağın en ağır, en sessiz yükünü taşıyanlar var dışarıda: Cebindeki yokluğu yüreğindeki varlıkla örtemeyen babalar, yoksulluğu tencerede kaynatıp evladına “aş” diye sunan simyacı anneler ve hâlâ “Okursam değişir” diye direnen öğrenciler…

Vicdandan........

© Habername