Hep siyasi, ülke meselelerini, hükümetin olumsuzluklarını yazıyorsun diyenlere; bugün sizlere ibret alınası bir hikâye anlatacağım.

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Adam çölde gezerken yolunu kaybeder, kaybolur. Yanında bulunan çok az yiyeceği ile suyu da biter. Yirmi dört saattir aç ve susuz yukarıda yakangüneş, aşağıda kavuran çölde dolaşıp durur.

Biliyordu artık. Kısa zamanda su bulamazsa, su kaybından öleceğini. Onu hayata tutturan da içinde ki umuttu. Yılmadı, yığılıp kalmadı aramaya devam etti, gücü yettiğince.

Nefeslenmek için azıcık durdu. Bu duruş, azıcık kendine getirdi, görüşü aydınlandı. Sol yanında bir kulübe gördü. Serap mı diye düşündü.

İnanmaktan başka seçeneği yoktu. Kulübeye doğru yöneldi. Yürüdü, yürüdü. Bu yürüyüş, kurtuluşu için belki de son şansıydı. Yürüdükçe umudu da büyüdü. Vardı ki kulübe gerçekti. Ama yıllardır terk edilmiş, köhne haldeydi.

İçeri girdi umutla. Su bulma hayaliyle. Aradı taradı su bulamadı. Yorgundu. Hiç değilse gölgelikti.

Yılların yıprattığı tahta kanepeye uzandı.

Karşı duvarda bir su tulumbası gördü. Bütün vücudunu bir enerji kapladı. Umutla kalktı tulumbaya vardı. Su çekmeye başladı. Fakat nafile. Su çıkmıyordu tulumbadan.  Kupkuruydu tulumba, belli ki yıllardır........

© Habererk