Bizim mahallede eskiden herkes birbirini adıyla bilirdi.

Kimse kimseye “Sen nesin?” diye sormazdı.

Çünkü insanlar birbirini kimliğiyle değil, insanlığıyla tanırdı.

Aynı cenazede ağlar, aynı düğünde oynar, aynı askere uğurlamada omuz omuza dururduk.

Kürt’ü de vardı, Laz’ı da… Çerkez’i de vardı, Boşnak’ı da…

Ama kimse bunları saymazdı.

Çünkü o yıllarda insanlar birbirini etnik kökeniyle değil, mahalledeki yeriyle bilirdi.

“İyi adamdır” derlerdi. “Dürüst adamdır” derlerdi.

Şimdi selam vermeden önce soy kütüğü soruluyor.

Bir sabah uyandık; meğer yıllardır aynı apartmanda değil, Birleşmiş Milletler toplantısında yaşıyormuşuz.

Herkes birbirine kim olduğunu anlatmaya başladı.

Biz yıllarca aynı sofrada oturduğumuz insanları yalnızca komşu bildik.

Meğer herkesin ayrı bir kimliği, ayrı bir hesabı, ayrı bir hikâyesi varmış.

Şimdi mahallede herkes geçmişini araştırıyor.

Birisi “Ben........

© Habererk