Öcalan’ın PKK’ya silah bırakma çağrısını yaptığı 27 Şubat’ın 1. Yıl dönümü münasebetiyle okunan mektubunda sarf ettiği en önemli cümlelerden biri, ‘’Devlet din ve dil baskısı yapmadığı gibi milliyet baskısı da yapmamalı’’ cümlesiydi. Öcalan din kelimesi yerine inanç kelimesini kullansaydı daha doğru olurdu. Türkiye’de Müslüman olmayanlar var ve inançlarını yaşıyorlar. Kiliseler ve havralar açık. Yenileri yapılabiliyor.

Ahalinin baskın çoğunluğunu oluşturan Müslümanlar dört gruba bölünmüşler: Hanefi, Şafii, Şii ve Alevi. Bu gruplara mensup olan vatandaşlarda inançlarını yaşıyorlar. Bu gruplar dışında onlarca tarikata mensup vatandaşta istediklerine inanmakta ve diledikleri gibi yaşamakta hürler. Yani devlet din baskısı yapmadığı gibi, mezhep, tarikat baskısı da yapmıyor. İnançlar özgürce yaşanıyor. Çözülmesi gereken sorunlar ve düzeltilmesi gereken yanlışlar var ama bunlar inanç ya da din baskısı yapılıyor denilecek düzeyde değil.

Öcalan dil baskısı yapılmadığını da teyit ettikten sonra aynı yaklaşımın milliyet konusunda da gösterilmesini istiyor. ‘’Ne mutlu Türk’üm diyene’’ gibi sözleri ‘’Türkiye Cumhuriyeti’ne vatandaşlık bağıyla bağlı olanlara Türk’’ denir gibi ifadeleri ‘’milliyet baskısı’’ yapılması olarak değerlendiriyor. Oysa ülkemizde Müslümanım, Hıristiyan’ım, Yahudi’yim, Caferi’yim, Aleviyim, Hanefi’yim, Şafi’yim, Deistim, Ateistim demek gibi Türkçe, Kürtçe, Boşnakça, Arnavutça, Lazca, Arapça konuşmak gibi Türküm, Arap’ım, Kürdüm, Ermeni’yim, Roman’ım ve Yahudi’yim demekte serbest. Bunların arasında hiçbir fark yok.

Nasıl ki Kürtçe bilmek Türkçe bilmeye ve konuşmaya mani değil, Kürdüm demek Türküm demeye ve Türk olmaya engel değil. Devletimiz, çocuklarımıza ve gençlerimize kültürümüzü, töremizi, değerlerimizi, inançlarımızı aktardığı gibi, Türkçeyi vatandaşların tamamına öğrettiği gibi, Türk kimliğini üst kimlik olarak benimsetmek zorunda. Bu siyaset, Kürtçe konuşmaya engel olmadığı........

© Habererk