Seçimler Netanyahu’nun istediği gibi sonuçlandı. “Netanyahu zafer kazandı” diyemesek bile, hedefine ulaştı. Seçimlerden birinci çıkan ittifakın lideri olarak hükümeti kurma görevini alacak. Ya geniş tabanlı sağ bir koalisyon kuracak ya da 90 gün boyunca geçiş dönemi başbakanı olarak görevini sürdürecek. Bu süre zarfında İran’a saldırarak zafer kazanmayı becerebilirse, seçimlere giderek oylarını artıracak.

Analistlerin, muhalefetle Arap partilerinin koalisyon kuracakları tespitine katılmıyorum. Zira muhalefetin başbakan adayı olan eski genelkurmay başkanı Eisenkot HAMAS’ı 18 ayda yok edeceğini vaat etti. Lübnan, Irak, Suriye, İran ve Yemen’de de sertlik yanlısı. Netanyahu’yu 7 Ekim saldırılarını durduramadığı, savaşı kötü yönettiği ve zafer kazanamadığı için eleştiriyor. Bu politikaları Araplarla koalisyon kurarak hayata geçiremez.

Kaldı ki muhalefetin Araplarla kurduğu tek hükümetin ömrü 18 ay olmuştu. Araplara sadece bir tane bakan yardımcılığı verilmesine rağmen bu koalisyondan sonraki seçimlerde Netanyahu oy patlaması yapmıştı.

Bunlara rağmen seçimleri muhalefet önde bitirseydi, İsrail daha makul davranacaktı. Zira Eisenkot seçim kampanyasını, Netanyahu’nun pervasız ve hesapsız hamleleri nedeniyle İsrail’in uluslararası kamuoyu tarafından dışlandığı, en sağlam destekçilerini bile kaybettiği ve ambargolara muhatap olduğu üzerine kurmuştu.

Seçimlerin sürprizi, Arap partilerinin yakaladığı başarı oldu. ‘’İsrail vatandaşı olan ve oy kullanabilen Arapların’’ seçimlere katılım oranı geleneksel olarak düşüktür. Araplar bu seçimlerde rekor kırdılar. Hem katılımdaki yükselme hem de merkez partilere oy veren Araplarında, Arap partilerine yönelmeleri bu sonucu doğurdu.

‘’İsrail Ortadoğu’nun en demokratik ülkesidir’’ sözünü muhakkak duymuşsunuzdur. İsrail bir demokrasi değildir. Olsa olsa bir Yahudi demokrasisidir. Bu nedenle ‘’İsrail vatandaşı olan ve oy kullanabilen’’ ifadesini kullandım.

İsrail’deki Araplar üç ana kategoride değerlendiriliyor. 1948’de, İsrail devletinin........

© Habererk