Sabahın köründe uyanıyoruz ya… Kimse duymuyor aslında o ilk derin nefesi. Hani yataktan kalkmadan önce, “Bugün yine yetişirim her şeye” diye kendimize fısıldadığımız o minik cesareti. Ev sessiz… Ama bizim içimiz gürültülü.

Bulaşık makinesi boşaltılacak, çamaşırlar katlanacak, bir yandan kahvaltı hazırlanacak. Hep bir koşturma, hep bir yetişme telaşı. Ama garip… Biz yaptıkça görünmez oluyor sanki her şey. Yaptıkça “zaten yapılması gereken”e dönüşüyor. Yorgunluğumuz bile sessizliğe gömülüyor.

Ev dediğin sıcak bir yuva olmaktan çok, bazen hiç bitmeyen bir mesai gibi. Üstelik mesai ücreti görmeden çalışılan bir iş. Kapıyı kapattığında dinleneceğin yer değil de, bitmeyecek listenin........

© Haber Expres Gazetesi