Bazı haberler vardır… Okur geçersiniz. Bazıları ise insanın içine oturur, uzun süre çıkmaz. Son dönemde Şanlıurfa ve Kahramanmaraş merkezli yaşanan okul içi şiddet olayları işte tam da böyle. Çocuk yaşta gençlerin silaha ulaşabilmesi, okul gibi güvenli olması gereken bir ortamda tetiğe basabilmesi… Bu sadece bir “olay” değil; bu, yıllardır biriken ihmallerin, görmezden gelinen hataların acı bir sonucudur.

Peki bu noktaya nasıl geldik? Önce evin kapısını aralayalım.

Bugün birçok aile, çocukları karşısında disiplin kurmakta zorlanıyor. Bunun en önemli nedeni, yanlış anlaşılan sevgi. Çocuğunu kırmak istemeyen, üzmekten korkan, “ben yaşadım o yaşamasın” diyerek sınır koymaktan kaçınan ebeveynler… İyi niyetle başlayan bu yaklaşım, zamanla otoritenin tamamen kaybolmasına yol açıyor. Çünkü çocuk, sınırlarla büyür. Sınır yoksa yön de yoktur.

Bir başka sorun da tutarsızlık. Anne “hayır” diyor, baba “evet”. Bir gün yasak olan, ertesi gün serbest. Böyle bir ortamda çocuk, doğruyu değil; işine geleni öğrenir. Daha da önemlisi, sorumluluk duygusu gelişmez.

Ve belki de en tehlikelisi: ilgisizlik. Aynı evde yaşayan ama birbirini tanımayan bireyler… Çocuğun ne izlediğini, kimlerle konuştuğunu, neye öfkelendiğini bilmeyen ebeveynler… O çocuk bir gün öfkesini dışa vurduğunda, herkes “nasıl oldu?” diye soruyor. Oysa cevap çoktan verilmişti; sadece kimse duymadı.

Gelelim okula…Bir zamanlar öğretmen, sadece ders anlatan biri değildi. O, aynı zamanda bir karakter inşa edicisiydi. Sınıfa girdiğinde sesler kesilir, bakışlar toparlanırdı. Çünkü öğretmen saygı duyulan bir figürdü. Veli, çocuğunu öğretmene emanet eder; onun sözünü sorgulamak yerine desteklerdi.

Bugün ise tablo çok değişti. Öğretmen, çoğu zaman yalnız. Disiplin sağlamak istediğinde karşısında öğrenciden önce veliyi buluyor. “Benim çocuğum yapmaz” “çocuğuma psikolojik baskı yapıyorsun’’ cümlesi, gerçeğin önüne set çekiyor. Öğretmenin otoritesi tartışıldıkça, öğrencinin sınırları genişliyor. Ve en tehlikelisi: öğretmen........

© Günışığı Gazetesi