Günümüzde en çok tekrarlanan cümlelerden biri: “İyi insan arıyoruz.” “İyi insan kalmadı. “

Define arar gibi, nadide bir hazineymiş gibi iyi insan peşinde koşuyoruz. Sosyal medyada, dost sohbetlerinde, iş görüşmelerinde, aşklarda, dostluklarda.

Hep aynı sözler : “Keşke biraz daha iyi insanlar olsa.” “İnsanlar kötü.”

Ama bu arayışın tam ortasında, en kritik soru genellikle atlanıyor:

Biz iyi insanlar mıyız?

İyi insan olmak, grup halinde alkışlanan bir performans değildir.

Kalabalık içinde “biz iyiyiz” diye bağırmak, bireysel aynaya bakmadan kendini kandırmaktır. Grup psikolojisi çok güçlüdür; aynı fikirde olanlar bir araya gelince kötülük bile “doğru” gibi görünür, iyilik ise sıradanlaşır.

Ama gerçek iyilik, kalabalık dağıldığında, kimse izlemediğinde, kimsenin alkışlamayacağını bildiğinde yaptığın şeydir.

Yolda gördüğün taşı kenara atmak.

Yola uzanan dalı, kimseye takılmasın diye kesmek.

Ağır yükü olan........

© Günışığı Gazetesi