“Cömertlik” diye yazılır alenen.

“Karakoçan” diye okunur mealen.

“Adam!” diye seslenilir âlemde.

“Efendim!” diye ses çıkar toplu olarak ilçemde.

Misafir masası… Karakoçan’da lokantalarda…Parası olmayan gelip yemeğini yer, gider. Fakir olan… Yolda ve darda kalan…

Günde ortalama 20 kişi misafir ediliyor bu masada. Gönül sofrası açılıyor her sabah, durumu iyi olmayanlara. Gönlü zengin bir ilçenin gönlü zengin esnafları, ülkemdeki güzel uygulamalara örnek teşkil edecek bir çalışma yapıyor yıllardır.

Takdire şayan bir uygulama…

Marifet iltifata tabidir.

Mutlu olmamak elde değil. Gurur duymamak, onurlanmamak, umutlanmamak…

Güzel şeyler de oluyor bu ülkede. Harika şeyler… Güzel işler de oluyor bu ilçede.

Gönül kasası dolu insanların bir uygulaması…

“Aç mısın kardeşim, buyur gel!”

Soframız Halil İbrahim sofrası…

“Paran mı yok, sorun değil!”

İstediğin neyse söyle, kapımız açık!

Sadaka taşı vardı eskiden. Askıda ekmek uygulaması… Zimem defteri… Bu da Karakoçan’da misafir masası uygulaması…

Ayakta alkışlıyorum sizleri! İlçesiyle gurur duymalı herkes. Esnafıyla, gönlü zengin hemşerisiyle, aşçısıyla, garsonuyla, mekân sahibiyle…

Ayrımcılık yok, şuculuk buculuk asla! Dini, dili, ırkı sorulmaz. Hangi mezhebe inandığının ne önemi var?

“Aç mısın kardeşim, paran mı yok?”

Senden para isteyen........

© Günışığı Gazetesi